Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
tijdcapsule
30 juli 2019 in Hoofd & hart

Hoe wil ik later herinnerd worden? Hanneke maakt een tijdcapsule

Hanneke vindt een tijdcapsule op zolder. Wanneer ze een tijdje daarna haar dertigste verjaardag viert, vraagt ze zich af wat zij eigenlijk ooit achterlaat. Hoe zal zij herinnerd worden?

Onbedoelde tijdscapsule

Het huis dat manlief en ik sinds vorig jaar zomer het onze mogen noemen was vanaf de bouw in 1982 tot het moment dat wij erin trokken in totaal bewoond geweest door precies één echtpaar met hun kinderen. Zij lieten bij hun vertrek een hele geschiedenis achter. Letterlijk, zo bleek toen wij de zolder grondig gingen verbouwen. Vanachter de knieschotten onder het schuine dak kwamen dozen vol spullen van de voorgaande bewoners tevoorschijn. Alles wees erop dat deze spullen er bij hun verhuizing in 1982 waren neergezet en vervolgens in de vergetelheid geraakt totdat wij ze vorig jaar weer terugvonden. Een onbedoelde tijdcapsule.

'Ik ontdekte een toilettas, compleet met inhoud, uit het begin van de 80’s'

Het was bloedheet en het huis was stampvol klusvrijwilligers, bouwmaterialen en vrijgekomen puin. De hele partij dozen met inhoud stond duidelijk gruwelijk in de weg werd daarom zonder pardon naar de tuin gebonjourd tot nader order.

Stripboeken, schoolboeken en een trouwbijbel

Toen na de verhuizing de meeste verhuisdozen waren uitgepakt, had ik eindelijk tijd om de zoldervondst eens aan een kritische blik te onderwerpen. In de brandende zon werkte ik de dozen door om te zien wat nog bruikbaar was en wat weg kon of waardevol was voor de  vorige bewoners.

Ik bladerde door oude schoolboeken, cowboystripboeken en zelfmaakmodetijdschriften die verschenen waren tussen 1978 en 1981. Vond gezelschapsspelletjes, houten schaatsen en damestasjes. Ontdekte een toilettas, compleet met inhoud, uit het begin van de ‘80’s. En als klap op de vuurpijl kwam ik een trouwbijbel tegen.

Ergens in mijn hoofd kwam nog wel de gedachte op om een museum te bellen. Of een verzamelaar te zoeken.  Maar het was werkelijk afschuwelijk warm en ik was min of meer uitgeput van de verhuizing. De lust tot conserveren was mij vergaan. Ik heb de hele boel dus in de afvalcontainer gegooid (waar ik nu uiteraard spijt als haren op mijn hoofd van heb). Alleen de trouwbijbel hield ik apart. Die is inmiddels terug bij de rechtmatige eigenaren.

Door mijn toedoen is deze tijdcapsule dus na al die jaren zorgvuldig bewaren toch nog jammerlijk verloren gegaan.

'De tijdcapsule van Nova Zembla is prachtig bewaard gebleven, ontdekte ik'

Nova Zembla

Gelukkig gebeurt dat niet met iedere tijdcapsule. Die van Nova Zembla bijvoorbeeld is prachtig bewaard gebleven, zo ontdekte ik een paar maanden geleden in het Rijksmuseum.

Een complete vitrine was daar ingericht met voorwerpen die Willem Barentsz en zijn bemanning na de barre winter op het eiland hadden achtergelaten. Zonder dat ze het zo bedoelden, gunden de overwinteraars mij daar in het Rijksmuseum door middel van hun achtergelaten troep een kleine blik in hun dagelijkse bestaan. Ik was onder de indruk. Zo lang geleden en toch voelde ik hun nachtmerrie enigszins mee, gewoon door middel van deze vitrine met voor die tijd vast en zeker de meest alledaagse voorwerpen.

Aan deze twee tijdcapsules moest ik denken toen ik kortgeleden de drastische stap zette van 29 naar 30 levensjaren. Dat lijkt er weinig mee te maken te hebben en dat heeft het ook, maar ik denk nu eenmaal nogal associatief. Ik zal het uitleggen.

Gewoon en spannend

Voor mij is het bereiken van deze leeftijd een duidelijk signaal dat ik nu echt serieus oud begin te worden. Nu word ik dan echt geacht te weten wie ik ben, waar ik voor sta en hoe ik ooit (over vele jaren) herinnerd hoop te worden.

Wat zit er in mijn tijdcapsule? Een standbeeld, biografie of Wikipediapagina zijn vrij onwaarschijnlijk. Ik ben gewoon geen geschiedschrijvend persoon en de kans dat ik dat alsnog ga worden grenst aan nihil. En dat hoeft ook niet. Eigenlijk zijn de heel gewone dingen veel spannender. De herinneringen worden immers nu al gevormd.

'Hoe lig ik ooit op de zolder van herinneringen van mijn kinderen?'

Hoe lig ik ooit op de zolder van herinneringen van mijn kinderen, mijn buren, mijn pastoranten? Als oude brompot? Of als iemand die hen aanmoedigde?  Als profiteur? Of als dienende vrouw? Als betweter? Of als kwetsbaar medemens?

Dagelijks ga ik verder met het vullen van mijn tijdcapsule. Soms met iets moois, soms met regelrechte troep. Wie mijn tijdcapsule opent krijgt veel lelijks over mij te zien. Het beeld zal niet rooskleurig zijn. Het meeste kan zo de afvalcontainer in. Gelukkig hangt het eindoordeel over mijn tijdcapsule niet af van mensen.

Het oordeel wordt geveld door de Rechter van de wereld. En toch ben ik niet bang. Want ik geloof dat Hij behalve mijn Rechter ook mijn Redder is.

Alvast een mooi beginnetje maken? Met deze 40 kleine dingen maak jij het verschil in je omgeving.