Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Zelfbeeld
9 augustus 2019 in Lijf & leven

‘Ik hink tussen zelfbeeld 1 en zelfbeeld 2’

Twee zelfbeelden botsten op elkaar: het ‘gewone’ en het ‘beperkte’ zelfbeeld. Dat is verwarrend voor Marike zelf en voor haar omgeving.

Deze week liep ik er weer hard tegenaan. Ik hink continu tussen twee zelfbeelden. Het ene zelfbeeld is mijn ‘normale ik’, de enthousiaste vijftiger die van uitdaging houdt. Het andere is mijn ‘beperkte ik’, de chronisch zieke met beperkte energie en mogelijkheden. Heus, in een rolstoel zitten, is op zich niet zo erg. Je kunt nog een heleboel. Maar achter die rolstoel schuilen vaak vermoeidheid, pijn, ontoegankelijke gebouwen en toiletten, hobbelige stoepen en vul maar aan waar je zelf tegenaan ‘loopt’.

‘Mijn ene zelfbeeld zegt dat ik van alles kan, mijn andere is mijn ‘beperkte ik’

Achter die rolstoel schuilt ook het hinken op mijn twee zelfbeelden. Steeds maak ik weer de fout om bij het maken van afspraken eerst vanuit mijn ‘normale ik’ te denken. Pas later merk ik dat mijn ‘beperkte ik’ het er niet mee eens is. Best vermoeiend, zie het maar voor je: een kind dat hinkelt, telkens weer, van de ene naar de andere steen. Zo gaat het dagelijks in mijn gedachten.

Lukt dat wel?

Deze week werd ik gevraagd om een aantal workshops ‘Klein Levensboek’ te verzorgen voor familieleden van mensen met dementie. Iets wat ik heel graag doe omdat bewoners zulke stralende ogen krijgen (en hun naasten ook). ‘Kan best,’ zei mijn ‘normale ik’. Maar ’s nachts vroeg mijn ‘beperkte ik’: ‘Lukt dat wel?’ Dus lag ik wakker en hinkte tussen ‘kan best’ en ‘lukt dat wel?’. 

‘Ik kan minder dan een doorsneevrouw van tachtig; dat is voor mijn vijftigjarige brein niet te vatten’

Betekent dit hinken dat ik mijn situatie niet aanvaard? Ik denk eerder dat het komt omdat mijn beperkingen zo niet passen bij mijn leeftijd dat het vanbinnen niet wil matchen. Ik kan minder dan een doorsneevrouw van tachtig; dat is voor mijn vijftigjarige brein toch ook niet te vatten? En dus moet ik telkens dat hinkeltje maken en me elke keer afvragen: ‘Lukt dat wel?’ Liefst overdag en anders vraagt mijn ‘beperkte ik’ het ’s nachts wel.

Verwarrend

Dat hinkeltje is verwarrend voor mijzelf, maar ook voor de mensen om mij heen. Wanneer ik een afspraak maak, zeg ik erbij dat het misschien toch niet doorgaat. Dat kan onbetrouwbaar overkomen en dat is vervelend. Maar ik heb tijd nodig om naar mijn ‘beperkte ik’ te luisteren. Daarvoor check ik het aantal afspraken in een week, of ik ergens per rolstoel kan komen, hoeveel energie of pijn de afspraak me kost en of dit opweegt tegen het plezier ervan, wat het gevolg is als ik toch moet afzeggen. Een heel gepuzzel. Maar gelukkig maak ik op deze manier wel bijzondere momenten mee. Laatst nog was ik bij een buluitreiking, een rouwdienst en een 40-jarig huwelijksfeest. Ik ben er God dankbaar voor, juist omdat mijn ‘beperkte ik’ weet dat het niet ‘normaal’ is dat ik erbij ben.

Hoe het afgelopen is met de workshops ‘Klein Levensboek’? Ik ben nog aan het uitzoeken op welke manier ‘lukt dat wel?’ kan veranderen in ‘kan best’. Want die stralende ogen zijn mij heel veel waard.

Marike is chronisch ziek en schrijft daarover voor Eva. Bijvoorbeeld over geestelijk fit blijven als je chronisch ziek bent.