Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Miriam Swaffield
26 juli 2019 in Geloof

Miriam verruilde haar veilige woonplek in voor een huis in de ghetto

In een ghetto woont ze. Tussen de verslaafden. Onveilig voelt ze zich niet, maar toen haar buurtgenoten haar ervan beschuldigden undercover agent te zijn, was ze toch even bang dat haar auto bekrast zou worden. Tijdens de New Wine conferentie ontmoet Eva de bevlogen spreekster Miriam Swaffield. Een gesprek dat nog lang in onze gedachten blijft nagalmen. Want wat heeft deze vrouw een passie voor Jezus en de (kwetsbare) mensen om haar heen.

Kun je iets over jezelf vertellen? Wat doe je in het dagelijks leven?

Ik werk fulltime voor een beweging die Fusion heet. We helpen studenten om hoop te vinden in Jezus. En dan hopen we ook dat ze een thuis vinden in een lokale kerk. Die combinatie van de studenten en de kerk. Dat doe ik fulltime. Ik woon in een heel klein plaatsje dat Middlesbrough heet. Het is een oud en industriële buurt. Het plaatsje ligt in een erg achtergesteld stadje in het noordoosten van Engeland. Een paar jaar geleden ben ik daar naartoe verhuisd.

Daarvoor woonde ik in de populaire en levendige stad York. Daar ging ik naar de hogeschool. Na mijn studie bleef ik daar wonen en hielp daar een kerk leiden. Maar ik was me er heel erg van bewust dat er, bij wijze van spreken, aan het einde van de straat een plaatsje was waar niemand naartoe wil verhuizen. 

'Ik woon tussen de vluchtelingen, de werklozen en drugsdealers'

Er wonen daar tienduizend studenten die door weinig mensen worden bereikt. Er is niet veel werk. En er zijn hoge cijfers wat betreft verslaving en berovingen. Ik dacht: ‘Wat betekent het eigenlijk om van mijn naasten te houden?’ Dus ik verhuisde en ging in de ‘ghetto’ wonen. En ik vind het geweldig! Ik woon tussen de vluchtelingen, de werklozen en drugsdealers. Het zijn fantastische mensen. 

Wat vinden je ouders ervan dat je alleen in de ‘Ghetto’ woont?

Toen ik mijn huis had gevonden belde ik mijn vader op en vertelde hem dat ik een veiligheidsalarm had geïnstalleerd. En hij zei: ‘Goed zo, fijn’. Daarna belde ik mijn moeder en ik vertelde haar dat ik de buurvrouw had ontmoet en dat ze echt aardig is. En mijn moeder zei: ‘Goed schat, fijn.’ Ik heb een beetje gezocht naar wat ik ze ging vertellen. Mam wilde een vriendin. Pap een alarm. Dus ik vertelde wat ze wilden horen. 

Nu komen mijn ouders weleens langs. Mijn moeder heeft daar ook vrienden gemaakt met mijn buren. Het is zeker geen plek waar zij willen wonen. Maar ze begrijpen het. Ik heb daar geweldige vrienden. Ik heb zoveel geleerd over Jezus door gewoon alleen daar te zijn. Mijn ouders laten het toe. Ze weten dat ik daar oké ben.

Voel je je veilig daar?

Nog nooit heb ik me onveilig gevoeld. Terwijl ik in een erg onveilige buurt woon. Dat is het Jezus-verhaal. Als ik niet het idee had dat God tegen me heeft gezegd dat hij me zou beschermen, dat ik dit kon, dan had ik het niet gedaan. Ik verhuisde alleen, en woon daar alleen. Dat is een onderdeel van de uitdaging waarvan ik denk dat God die mij geeft. Ik bad voor het dorp. Ik bad terwijl ik op straat liep. Ik bad voor alle huizen en ik voelde vrij specifiek hoe de Heer zei: ‘Deze tijd, deze plek, en op deze manier.’  Daarom heb ik me nog geen moment onveilig gevoeld. Dat is Gods genade.

Kun je vertellen over een keer dat je die veiligheid van God voelde?

Er zijn altijd moeilijke momenten. Toen ik ongeveer zes maanden in deze gemeenschap woonde, begonnen mijn buren mij ervan te verdenken dat ik bij de politie zat. Ze snapten echt niet waarom ik anders hier woonde. Eerst vonden ze het grappig en leuk dat ik er was, maar na een tijdje dachten ze dat ik een undercover politieagent was. Dus een van hen kwam naar me toe en beschuldigde me daarvan. Dat was verontrustend want ze haten de politie. 

Ik dacht: Oh nee…als ze denken dat ik agent ben, gaan ze mijn auto bekrassen.

Ik dacht: ‘Oh nee…als ze denken dat ik politie ben, gaan ze mijn auto bekrassen.’ Ik bad: ‘Oh Heer, help me hieruit want ze gaan me beschuldigen van iets wat ik niet ben.’ En meteen zei een buurvrouw: ‘Oh, maak je niet druk. Ik heb iedereen verteld dat ze dat niet moeten zeggen want het is niet waar. Want ik weet dat je geen agent bent. Het is onmogelijk dat een agent ervoor zou kiezen om hier te wonen. Jij bent een actief christen, en dat is waarom je bent gekomen.’ 

Zij gebruikte de woorden ‘jij bent actief christen, geen agent’. Dat is zo’n interessante zin om te gebruiken. Ik zei: ‘Je hebt helemaal gelijk. Dat is waarom ik hier woon.’ Dat was een eng moment, maar daarmee bevestigde de Heer waarom ik daar was. Vooral omdat mijn buurvrouw dat zei.  Dat was geweldig. Het had heel slecht af kunnen lopen. 

Maar je bent er nog.

Ja, nog steeds, en mijn auto ook. Hoop ik…

Ken je moeilijke momenten in je geloof? En wat doe je dan?

Ik zou het heel gek vinden om een relatie met God te hebben zonder twijfels, vragen en mysterie. Omdat God zoveel groter en meer mysterieus is dan wij kunnen beseffen. En er gebeuren veel dingen in het leven die gewoon heel moeilijk en rot zijn. Hoe eerlijk ga je het gesprek met Hem aan als je op die momenten niet afvraagt: ‘God waar ben je?’ 

Er zijn veel momenten dat ik ergens voor bad, maar het tegenovergestelde gebeurde. Er zijn genoeg momenten waarop ik hoopte dat iets goed zou gaan. En vervolgens gaat een relatie kapot. Of krijg je niet de baan, of toegang tot de opleiding waarvan je dacht dat je dat ging doen. 

'Christen zijn betekent leren betere vragen te stellen aan Jezus'

Op die momenten vraag ik: ‘Bent U daar? Bent U een goede vader?’ Het is oké is om deze vragen te hebben. Als je maar leert dat je naar de Vader toe mag, in plaats van dat je van Hem wegloopt. Vaak krijg je na zo’n eerlijk gesprek met God betere vragen, niet betere antwoorden. Je vraagt Hem een ding en je gaat dieper door met een andere vraag. Je hebt niet echt een goed antwoord, maar wel een gevoel van Uw wegen zijn groter dan mijn wegen. Uw nabijheid is duidelijk genoeg dat ik het zelfvertrouwen heb om U weer te vertrouwen. Christen zijn betekent leren betere vragen te stellen aan jezus, en realiseren dat je niet zoveel weet. Maar Hij is nabij en houdt evengoed van je. 

New wine; hoe vind je het om hier te zijn?

In Engeland kom ik al jaren op New Wine. Dit is mijn eerste keer in Nederland. Heel cool. Ik hou ervan hoe het is opgezet. Intiem, dat geeft een gemeenschapsgevoel. Ik heb een paar avonden met tieners doorgebracht en dat is zo leuk! Jongeren zijn altijd het leukst. Je moet soms hun vertrouwen winnen. Je moet hun respect verdienen, dat kun je niet gewoon verwachten. Ik hou er ook van hoe ‘hongerig’ en energiek ze zijn. Als ze iets horen van Jezus en ze denken: ‘Dat wil ik’. Dan komen ze aanrennen en gaan ze het halen. Ze zijn niet heel verlegen rondom ‘Ik wil mijn leven aan Jezus geven, ik wil meer van Hem’. 

New Wine is een heel speciale beweging en God heeft het al jaren (mede)gebruikt om vernieuwing te brengen in landen, dus ik vind het heel gaaf dat Nederland ook op dat pad is. 

Sommige mensen zeggen dat het niet makkelijk is om jongeren enthousiast te maken voor de kerk. Wat vind je daarvan? Hoe probeer je jongeren te betrekken?

Dat ligt eraan wat je denkt dat het betekent voor jongeren om betrokken te zijn in de kerk. Ik ben niet zo geïnteresseerd in het trekken van meer jongeren in kerkgebouwen. Het gaat er volgens mij om hoe we jongeren betrekken in het zijn van de kerk. Met de theologie daarachter dat we het lichaam van Christus zijn. Samenkomend, maar zeker ook verspreidend de wereld in. Relatie en participatie. Je moet jongeren echt kennen en om ze geven. Je moet elkaars namen kennen en ervoor kiezen om samen op te lopen. Niet alleen in de kerk, maar ook rond de keukentafel. 

Als zij en jij de kerk zijn, dan maakt je gezamenlijke bijdrage een verschil. Laat jonge mensen spreken, preken en leiden. Laat hen getuigen over hoe ze over Jezus proberen te delen op school. Bid voor elkaar, ook in wat je doet in je dagelijks leven naast de zondagen. Het hele leven. De kerk is zoveel meer dan alleen samenkomen op zondag.

Heb je tips voor de moeders onder ons?

Ik ben geen moeder dus ik zou niet durven om aan te nemen dat ik opvoedadvies mag geven. Anderzijds heb ik alle dagen van mijn leven Jezus al gevolgd, dus mijn ouders hebben vast iets goed gedaan. 

En je werk veel met jongeren…

Ja dat is waar, ik ben spirituele moeder voor…wie weet. Ik heb veel Godskinderen. Veelal jonge jongetjes, dat is heel leuk. Ik denk dat ik ouders wil aanmoedigen om zonder schaamte Jezus te delen met hun kinderen. Dat is niet hersenspoelen. Dat is hen de waarheid vertellen. Dat is geen druk op hen leggen. Dat is hen liefhebben. Je dwingt ze niet om te geloven. Je kunt niemand dwingen om in iets te geloven, dat zou buitensporig zijn. Maar je moet de waarheid vertellen over God. Dat Hij met ons is en dat je met Hem kunt praten. Ik moedig je aan om familietradities en gewoontes nu aan te leren. Zoals bidden voor het eten, samen bidden voor het slapen. Jezus aanbidden als gezin. Op verjaardagen bidden en profeteren over elkaar. Er ging geen dag voorbij dat ik niet wist, dat God bij me is. Dat begon met een hele goede opvoeding vanaf dat ik klein was. 

Je bent heel positief over God en jouw geloof, waren er momenten dat je niet zo positief was?

Het is niet makkelijk, want hoe meer je Hem leert kennen, hoe meer je je realiseert dat het je alles kost. Dus als je een makkelijk leven wilt: wees dan geen christen. Maar als je een écht leven wilt, dan ben je christen. Geef je geld weg. Verhuis naar een oncomfortabele buurt. Geef prioriteit aan mensen die minder beminnenswaardig zijn.

'De bijbel vertelt ook niet alleen glorieverhalen'

Er is vast een groep vrouwen die dit leest, die graag zou willen trouwen. Maar dat is geen onderdeel van hun verhaal omdat we op dit moment minder mannen actief Jezus zien volgen. Het kost je dus ook wat. Jezus volgen. Het is niet makkelijk omdat je niet zomaar iemand in de wereld kan kiezen om mee te trouwen.

Hoe ga je daarmee om?

Er zijn veel momenten die onrechtvaardig zijn. De bijbel vertelt ook niet alleen glorieverhalen. Maar als je Jezus kent en weet hoe vriendelijk en liefdevol Hij is, kun je niet anders dan denken: ‘dit kost me alles, maar U bent alles. U bent het waard.’ Jezus weet het. Hij heeft ook moeilijkheden doorleeft en Hij houdt echt van je. Hij helpt. Het is niet makkelijk, maar Hij zorgt dat het waard is. 

Wat is jouw visie op de plek van vrouwen in Gods koninkrijk?

Ik denk niet dat iemand me dit ooit gevraagd heeft. Ik denk omdat ik geloof dat de heilige geest zich uitstort over iedereen. Gods koninkrijk is toegankelijk voor iedereen.  We krijgen geen volledig beeld van Gods koninkrijk zonder dat we iedere stam, iedere tong, man en vrouw, jong en oud samen God zien aanbidden. De hemel gaat er zo uitzien. Iedereen wordt vertegenwoordigd. Ik hoop dat mensen op aarde daar een glimp van zien. Hoe we samenwerken. Man en vrouw, met verschillende achtergronden en nationaliteiten. 

Hoe vind je dan dat vrouwen zichzelf profileren? Sommige vrouwen geloven niet dat ze dezelfde plek als mannen mogen innemen.

Ik heb veel respect voor mensen die een ander theologisch perspectief hebben dan ik. Ik denk dat het belangrijk is dat we leren om het op een goede manier oneens met elkaar te zijn. Dus als ik geloof dat Jezus’ bediening ook geldt voor vrouwen, gelijk aan mannen, dan heb ik lief. Ik probeer me te focussen op jonge vrouwen om ze te leren hoe ze zich hoorbaar maken. Ik probeer jonge mannen te leren hoe ze vrouwen kunnen opleiden in leiderschap, en niet alleen zichzelf op te leiden.

'Ik denk dat het gezond is als er vrouwen in leiderschapsteams zitten'

Ik heb volledig respect voor mensen die met theologische integriteit geloven dat ze bepaalde taken niet mogen doen. Ik ga altijd terug naar: Waar denk je dat Jezus je voor wil uitnodigen? Wat zegt de heilige geest tegen je? En denk je dat de Bijbel dat actief tegenwerkt of zie je dat de bijbel erachter staat? Ik denk dat het gezond is als er vrouwen in leiderschapsteams zitten. Ik denk dat het beter is voor het hele lichaam als het hele lichaam vertegenwoordig wordt.

 

Is er iets dat je opvalt aan het christendom, of specifiek christelijke vrouwen in Nederland? 

Lachend: ik begrijp niet hoe jullie zoveel brood kunnen eten, en nog steeds zo knap zijn. Er is overal brood en kaas…Bij het ontbijt. Overal..

Nee maar, wat ik tof vind aan Nederland is dat ik een openheid ervaar. Het omhelzen van alles wat de Geest te bieden heeft. Er is honger naar het ontdekken van de gaven van de geest. Naar het leven dat God biedt buiten de kerk en tradities. Nederland boeit me omdat ik er een verlangen om te groeien proef. Het lijkt erop dat er veel krachtige vrouwen omheen staan. Mijn favorieten zijn altijd de jonge vrouwen. De tieners. De meiden komen naar me toe na een dienst. Ik zie dan iets in ze oplichten omdat ze denken: ‘ik zou zo over de Bijbel mogen praten. Ik mag de Bijbel zo lezen. Ik mag hier een stem hebben.’ Zelfs als eerste vrouwelijke spreker op de EO-jongerendag (in 2018) geeft dit me hoop dat Nederland wakker wordt. Dat er een golf aan tieners opstaat die ziet dat dit mogelijk is. Over tien jaar zijn ze 20 en kunnen ze zelf ook gaan. Dus, pas op Nederland.

Is er iets wat je wilt zeggen tegen de vrouwen van Eva?

Geef je dochters de mogelijkheden om te spreken. En ook de jongens. Ze zullen slechter af zijn als ze hun moeder/zussen niet de volheid van Jezus zien uitdrukken. Ze zullen echt een stuk van Gods moederhart missen als ze dat niet zien. Moedige vrouwen zijn altijd deel geweest van Gods belangrijke zetten. Vaak is er bij elke grote opwekking een groep van biddende vrouwen. Vrouwen zijn onmisbaar in Gods plan. 

'Als je niet iets van jezelf geeft, doet dat meer schade aan jou als christen'

We kletsen nog wat in de schaduw van de bomen als het onderwerp over daklozen gaat, en dat het soms ongemakkelijk kan voelen om geld te geven aan hen. Daar weet Miriam nog een mooi verhaal bij.

Het is echt een zichtbaar teken van onze maatschappij, dat wij niet goed zorgen voor de kwetsbaren. Dus er kan schuldgevoel en schaamte zijn. Het systeem van de maatschappij werkt goed voor mij, maar niet voor hen. Ik worstelde daar ook mee. Jackie Pullinger, een Britse evangeliste, woonde in de ghetto toen ze 22 was en zij heeft mij enorm geinspereerd door wat ze tegen mij zei.

Wat zei hij dan?

‘Wie ben jij om ze te veroordelen voor de manier waarop ze hun geld besteden? Je zou mij tien pond kunnen geven en ik kan het net zo goed verspillen als iedereen. Allereerst heb je niet de controle over wat iemand doet met jouw gulheid. Ten tweede: als je geen geld wilt geven aan iemand, maar je wilt wel doneren aan een afkickprogramma, dan zou dat een betere manier kunnen zijn dan mensen geld geven op straat. Maar als je geen oogcontact maakt met die dakloze persoon, als je niet vraagt hoe het gaat vandaag, als je liever de straat oversteekt dan dat je jezelf laat zien en hen in de ogen kijkt, dan maak ik me meer zorgen om wat dat voor schade doet aan jouw eigen hart. Als je niet iets van jezelf geeft, doet dat meer schade aan jou als christen.’

'Zelfs het hele kleine wat je doet maakt dat je hart zacht blijft voor Jezus'

Dat vond ik zo indrukwekkend. Ik wil nooit zo hard zijn. Als ik iemand tegenkom op straat dan zeg ik: ‘Goedemorgen.’ Als het kan schud ik een hand, vraag ik om hun naam en geef ik eten. Ik geef bijna nooit geld, maar ik probeer wel eten voor ze te kopen. Want zelfs als ze daarna gewoon doorleven op staat, gevangen in verslaving, wil ik dat mijn hart zacht blijft. Ik zorg liever dat het me raakt, dan dat ik veroordeel wat ze doen met wat ik geef. En dat ik beslis dat ze het niet waard zijn. Zelfs het hele kleine wat je doet maakt dat je hart zacht blijft voor Jezus.

Lees ook: 'Ik ben getrouwd met een dakloze'