Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
medische misser
17 juli 2019 in Lijf & leven

Regina Mac-Nack: ‘Door een medische misser kwam ik in een rolstoel terecht’

In 1989 is Regina Mac-Nack (58) zwanger van haar derde kindje. Tijdens een controle krijgt Regina een echo en lijkt zij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te hebben. Zonder verder onderzoek wordt zij meteen doorgestuurd naar de operatiekamer om de zwangerschap af te laten breken. Een medische misser die er uiteindelijk voor zorgt dat zij in een rolstoel terecht komt.

Medische misser

“Nadat ik bij elf weken zwangerschap te horen had gekregen dat ik mijn kindje zou gaan verliezen, wilde ik graag even wachten tot mijn man erbij was. Maar volgens de arts-assistent, die de buitenbaarmoederlijke zwangerschap had geconstateerd, was daar geen tijd meer voor. Ik moest meteen naar de operatiekamer en werd in een operatiejasje gehesen. Achteraf begreep ik, dat tijdens de operatie is gebleken, dat ik helemaal geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. Een medische misser.  

Toen de gynaecoloog deze medische misser ontdekte, heeft hij mij niets verteld

Toen de gynaecoloog deze medische misser tijdens de operatie ontdekte, heeft hij mij meteen weer dichtgemaakt. Niemand heeft dit ooit tegen mij verteld, dus nadat ik bijkwam wist ik niet beter dan dat ik niet meer zwanger was. Als ik vragen stelde, kreeg ik ontwijkende antwoorden en als ik de arts wilde spreken, was hij afwezig.”  

Verlies door narcose

“Twee weken na mijn operatie (in die tijd was het nog gewoon om langere tijd in het ziekenhuis te blijven na zo’n ingreep) moest ik naar het toilet, omdat ik krampen had. Ik zat nog geen twee minuten op het toilet toen ik iets vreemds voelde en iets hoorde vallen in de toiletpot. Toen ik omkeek, zag ik tot mijn ontsteltenis een heel klein kindje liggen. Ik was dus nog wél zwanger na de operatie, maar door de zware narcose had het kindje het niet gered. Het lukte mij nog net om op de noodknop te drukken, voordat ik buiten bewustzijn raakte. 

Tot mijn verbijstering werd er tegen mij gezegd dat er geen kindje was

Toen ik bijkwam lag ik weer op bed. Ik vroeg meteen waar het kindje was, want ik wilde graag nog afscheid nemen, maar tot mijn verbijstering werd er tegen mij gezegd dat er geen kindje was en dat ik in de war was.” 

Het ziekenhuis bleef ontkennen

“Na twee weken werd ik erg ziek. Na onderzoek bleek dat er tijdens de operatie een watje was achterbleven in mijn baarmoeder. Deze was gaan ontsteken tegen mijn eileider aan. Ik moest opnieuw geopereerd worden. Mijn eileider werd samen met het watje verwijderd. Na een maand kwam ik thuis. Ik voelde mij verdrietig en leeg, maar vooral onbegrepen. Niemand wilde mij vertellen wat er precies gebeurd was. Het ziekenhuis bleef ontkennen dat ik mijn kindje op het toilet was verloren.  

Erg veel pijn na operatie

Na mijn laatste operatie hield ik erg veel pijn. Er was een zenuw in mijn rug geraakt, waardoor ik alleen nog maar krom kon lopen. De pijn werd zó erg dat ik niet meer kon werken en zware pijnmedicatie moest slikken. Ik ging een jaar lang naar de pijnpoli, maar na een jaar werd mij gezegd dat ik moest leren leven met deze pijn, want zij konden niks meer voor mij betekenen. Ik moest morfine en andere zware medicatie slikken om het leven nog enigszins dragelijk te houden. Mijn gezondheid ging steeds verder achteruit: zo erg, dat ik zelfs in een rolstoel terecht kwam.” 

Verlost van pijn

 “Twee weken later kreeg ik een uitnodiging voor een gebedsgenezingsdienst in de bus. Ik vroeg aan mijn man of hij mij daarnaartoe wilde brengen. Ik verlangde er zo naar om van deze pijn verlost te worden, dat ik alles wat op mijn pad kwam met beide handen aangreep. Ik zat in mijn rolstoel te wachten tot de dienst zou gaan beginnen. Opeens voelde ik een warme hand tegen mijn rug duwen. Ik draaide mij om, maar zag niemand.

De dienst was nog niet eens begonnen, maar ik voelde het meteen: ik was genezen!


Tot drie keer toe voelde ik die warme, drukkende hand. De derde keer voelde ik zo’n krachtige druk dat ik wel op moést staan. Ik voelde het meteen: Ik was genezen! Mijn pijn was volledig verdwenen en ik kon weer staan!  De dienst was nog niet eens begonnen. Alleen God kan de eer krijgen voor mijn genezing!”  

Getuigenis

Ik ging naar huis en mijn buren keken hun ogen uit toen ik de trap naar boven nam, ze begrepen er niks van. Ik ging getuigen hoe groot en goed God was en geleidelijk aan begonnen er steeds meer mensen om mij heen in God te geloven. 

Een droom van God

Na mijn genezing had ik geen pijn meer, maar ik liep nog wel helemaal krom door die beschadigde zenuw. Een jaar na deze bijzondere gebeurtenis kreeg ik meerdere keren dezelfde droom. Ik droomde dat ik naar Florida moest gaan. Ik snapte er niks van. Ik had daar geen familie wonen, dus wat had ik daar te zoeken?  

Ik was getuige van een grote opwekking en een massale genezing

Ik voelde echter een onverklaarbare drang om daarnaartoe te gaan, dus uiteindelijk ben ik samen met mijn vriendin op het vliegtuig naar Florida gestapt. Aangekomen in het plaatsje Pensacola had ik geen idee waar ik naar moest zoeken. We zijn maar gewoon gaan rondlopen en hebben gebeden of God onze ogen wilde openen. Op een gegeven moment kwamen wij bij een kerk terecht. Ik voelde dat ik daar moest zijn en we zijn daar vervolgens elke dag naartoe gegaan. 

Kippenvel

Op een van die dagen zag ik een lange rij mensen buiten staan. Wij sloten aan in de rij en hebben uren gewacht voordat wij naar binnen konden. Wat ik daar heb zien gebeuren, is werkelijk onbeschrijfelijk. Ik krijg weer kippenvel als ik eraan denk. Voor mijn ogen zag ik mensen uit hun rolstoel opstaan, blinden ziende worden, doodzieke mensen genezen. Ik was getuige van een grote opwekking en een massale genezing.  

Gebeden verhoord

Toen de kerkdienst afgelopen was, liepen wij terug naar het hotel. Halverwege riep mijn vriendin verbaasd: ‘Regien, je loopt anders dan normaal, toch? Ik liep inderdaad anders dan normaal. Ik had een verhoging van zeven centimeter in mijn schoen zitten, omdat mijn ene been zeven centimeter korter was dan mijn andere been. Hij leek wel gegroeid tijdens de dienst. Op straat heb ik de verhoging uit mijn schoen gehaald: Ik liep meteen kaarsrecht!  

Huilen, danken en juichen

We zijn snel naar het hotel gegaan. Daar heb ik mijn schoenen uitgegooid en ben ik op bed gaan liggen met mijn voeten tegen de muur. Ik zag dat er inderdaad geen enkel lengteverschil meer was. Ik ben gaan huilen, danken en juichen in die kamer. Ik was helemaal onder de indruk. God had op bijzondere wijze mijn gebeden verhoord! Iets waar ik Hem altijd dankbaar voor zal zijn.” 

Lees hier deel twee van dit wonderlijke verhaal.

Lees ook: Geke was ongeneeslijk ziek