Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Janneke Huisman
29 juli 2019 in Uit & thuis

'We hebben geleerd om te leven van giften'

“Als er één ding is wat wij hebben geleerd hier in Kroatië, dan is het wel om het leven te accepteren en te omarmen zoals het is, inclusief de dingen die niet heel en compleet zijn. De wereld is niet maakbaar. De pijn en gebrokenheid is in dit naoorlogse land erg zichtbaar.”

Janneke Huisman (42) en haar man Jelle (44) zijn in 2015 door hun kerkelijke gemeente in Randwijk uitgezonden naar het stadje Osijek in Oost-Kroatië . Daar werken zij samen met Roma Bible Union en International Teams, een team dat zich inzet voor Roma’s. Jelle richt zich op de ondersteuning van Bijbelvertaalwerk , de Bijbelverspreiding in Roma talen én Bijbels onderwijs voor Roma voorgangers. Janneke zet zich in voor Roma-vrouwen en helpt in het bijzonder de jonge tienermoeders.

Ongewassen mensjes

“Ik geniet ervan om de dorpen in te gaan en contact te leggen met de plaatselijke inwoners. Van mijn belevenissen, onder de plaatselijke bevolking, houd ik een weblog bij. Ik schreef in één van mijn blogs het volgende; “Ik ruik de geur van verbrand plastic, straatvuil en alcohol. Overal om mij heen zie ik troep liggen. Ergens tussen de troep ligt een dode rat. Kleine, verwaarloosde kinderen banjeren te midden van al deze viezigheid rond. Ik zie tienermoeders met baby’tjes rondhangen. Kleine, ongewassen mensjes badend in hun eigen vuil.”

Mijn leven hier heeft mij een ongelofelijke emotionele verrijking opgeleverd.

De leefomstandigheden van deze zeer jonge tienermoeders hebben mijn hart diep geraakt. Als ik de wanhoop van deze meisjes zie, wil ik niets liever dan deze kindmoeders helpen, om hun leven weer op de rit te krijgen. Mijn leven hier heeft mij een ongelofelijke emotionele verrijking opgeleverd. Het contact met de jonge meisjes, de samenwerking met het team; ik ben hier helemaal in mijn element. 

Hoopvolle ontwikkelingen

De Roma zijn, met twaalf miljoen mensen, de grootste etnische minderheid van Europa. In de media worden voornamelijk de grote sociale problemen van Roma belicht, maar er zijn gelukkig ook hoopvolle ontwikkelingen. Roma kerkjes beginnen te groeien en sociale projecten beginnen hun vruchten af te werpen. Wij willen het werk onder de Roma graag versterken door te helpen bij het vertalen van de Bijbel en door praktische ondersteuning.

Mijn man werkt samen met zijn collega's aan vertaalprojecten. Hij wil Roma-voorgangers helpen om de Bijbel beter te begrijpen en uit te kunnen leggen. De organisatie waar hij voor werkt is bezig met de ontwikkeling van een Bijbel in de taal die Roma spreken en begrijpen. Ook ontwikkelen zij hulpmiddelen, zoals Bijbelstudiemateriaal. Jelle geeft tevens les op een theologische school.”

Kroatië is niet het eerste land waar Janneke en Jelle wonen en werken. In 2007 vertrokken zij vanuit Nederland naar Engeland, om voor Wycliffe mee te helpen bij het opleiden van Bijbelvertalers. Na drie jaar verhuisden ze naar Canada.

Ik moet zeggen; dit houdt ons wel klein.

“Wij kunnen dit werk echter alleen doen doordat wij een grote achterban in Nederland hebben. Zonder de financiële steun van onze kerkelijke gemeente, familie en vrienden zouden wij moeten stoppen. Ik moet zeggen; dit houdt ons wel klein. We leven in totale afhankelijkheid. Geld en goed is minder belangrijk geworden.

Negen koffers

Toen wij in 2010 vanuit Engeland naar Canada vertrokken, om daar te gaan werken aan een nieuw Bijbel vertaalproject, stonden wij met onze drie kinderen en negen koffers op het vliegveld. Dat was al ons aardse bezit. Ik weet nog dat ik naar die koffers keek en het erg bevrijdend vond. Ik heb echt geleerd om te leven van giften en elke dag dankbaar te zijn voor wat we hebben. Toen wij in Canada aankwamen hadden we alleen een leeg huis, zonder meubels of andere huisraad. We zagen het als een groot avontuur. We wisten precies wanneer het grofvuil werd opgehaald en reden een rondje door de wijken om op deze manier onze meubeltjes bij elkaar te sprokkelen.

In Canada werd onze zoon Laurens geboren. Een groot geschenk en erg bijzonder na drie dochters. Financieel wel weer een extra uitdaging, maar God zorgde op een bijzondere manier voor ons; Tijdens de babyshower voor onze zoon, kregen wij van iedereen cadeaukaarten. Met die kaarten hebben wij elf maanden lang luiers kunnen kopen. Dat was precies genoeg totdat wij weer naar Nederland vertrokken. God liet mij hiermee zien; Ik zie elk detail, Ik ben niet te groot om mij met zoiets simpels als luiers bezig te houden.”

Balans opmaken

In 2012 moesten Janneke en Jelle noodgedwongen terug naar Nederland, omdat het visum was verlopen.  Ze gebruikten deze periode om de balans op te maken, zich de Nederlandse taal weer eigen te maken en de band met familie en vrienden aan te halen. In 2015 vertrokken zij echter opnieuw met hun vier kinderen uit Nederland. Deze keer om te gaan werken onder Roma in het dorpje Osijek in Oost-Kroatië, waar zij tot op heden met veel voldoening werkzaam zijn.

Retraites

Naast het werk onder Roma organiseer ik tegenwoordig retraites voor vrouwen vanuit heel Europa. Ik haal hier erg veel voldoening uit. Ik houd van organiseren en ga graag een uitdaging aan, maar tegelijkertijd heb ik een sterke behoefte aan stilte, alleen zijn en schrijven. Dit geeft een soort tweestrijd. Door het organiseren van deze meditatieve retraites lijk ik daar een goede balans in gevonden te hebben. De rust en vrede die ik ervaar tijdens een periode van retraite, gun ik andere vrouwen ook. Ik houd ervan om gastvrouw te zijn. Het maakt mij blij om te zien dat iedereen tevreden is. Toen ik, net thuisgekomen van mijn laatste retraite, in de tuin de was op stond te hangen, voelde ik mij opeens zo’n rijk gezegend mens. Gods weg blijft mij verrassen. Ik bid om Gods zegen en Zijn nabijheid bij al het werk wat wij mogen doen.

Terug voor de kinderen

Binnenkort komen Janneke en Jelle terug naar Nederland.  “We gaan terug vanwege het onderwijs van onze kinderen. De wereldschool biedt alleen een regulier programma, helaas geen Mbo-opleidingen. Dit maakt dat het onderwijs niet meer toereikend is voor onze kinderen. En erg moeilijke beslissing, want we zijn hier als gezin echt op onze plek. We zullen hier met pijn in ons hart vertrekken, maar zien ook uit naar de mooie dingen die Nederland biedt.”

Lees ook: Een pistool tegen haar slaap op haar elfde weerhield Missy Christie er niet van om een organisatie te gaan leiden die werkt in de gewelddadigste buurten van Colombia