Eva Logo
Vakantie ideaalplaatjes
12 augustus 2019 in Liefde & relatie

Een vakantie zonder ideaalplaatjes en voorwaarden

Het duurde even voor we doorhadden hoe het moest. Volmaakt Vakantie Vieren. Maar sinds een paar jaar hebben we de smaak goed te pakken.

Een lange weg van mislukkende reiservaringen

We hadden er wel een forse leerschool voor nodig om zo ver te komen. Een lange weg van mislukkende reiservaringen waarbij we manmoedig het hoofd boven water hielden. Soms letterlijk. Met een verregende fietsvakantie. Een vakantie in een gebied waar zelfs met een vergrootglas geen enkel vertier te vinden was. Een camping met een prachtig buitenzwembad, maar een zo snijdend koude wind dat niemand er ooit in zwom. En een vakantie op een terrein waar besmettelijke ziektes heersten die we één voor één we ook prompt allemaal opstaken. 

Maar ineens was ie daar: de Volmaakte Vakantie. Zomaar op een onbewaakt moment staarden we naar de ondergaande avondzon en realiseerden ons dat het gelukt was: vakantie vieren volgens het boekje. En in de jaren daarna werden we er steeds beter in. 

'Op een luie zaterdagmiddag zetten we het hele reisgezelschap om de tafel en gooiden ‘de vraag’ in de groep: ‘Waarheen?’'

Volmaakt Vakantie Vieren staat of valt met de Volmaakte Voorbereiding, ontdekten we op de Volmaakte Vakantie Leerschool. Het is om die reden dat we dit jaar ruim op tijd begonnen met het maken van plannen. Zó ruim op tijd dat de mussen nog van de daken vielen toen we de kaart van Europa alweer opensloegen. En omdat het volgens het boekje voor volmaakte ouders belangrijk was dat we ook de kinderen inspraak zouden geven, deden we dat meteen ook maar. Op een luie zaterdagmiddag zetten we het hele reisgezelschap om de tafel en gooiden ‘de vraag’ in de groep: ‘Waarheen?’

Dat hadden we beter niet kunnen doen. Kind één zocht Google Earth op, en toonde ons haar droombestemming: grijzige fjorden in Noorwegen. Kind twee rekende uit hoeveel dagen je nodig zou hebben om met de auto in Griekenland te komen. Kroatië en Spanje vond hij trouwens ook goed, maar dan liefst in de vorm van een Europees rondreisje.

Kind drie wilde alleen maar lekker eten, te weten: Italiaanse pizza, Italiaanse pasta en lekker Italiaans ijs. En de echtgenoot spiedde in de omgeving van elke mogelijke camping of er ook een colletje te beklimmen was met de racefiets. ‘Mij maakt het allemaal niet uit’, riep ik, zoals een moeder hoort te doen. ‘Als iedereen het maar naar zijn zin heeft’. 

Vakantie voorwaarden

Het werd een waar krijgsberaad. Speurend op de Europese kaart zochten we naar bestemmingen die alle wensen konden combineren. Het hele reisgezelschap moest water bij de wijn doen. Noorwegen verschoof naar een herfstvakantie in de verre toekomst. Griekenland idem. Spanje en Kroatië sneuvelden, en de colletjes mochten ook valleien zijn. Steeds als een compromis leek te ontstaan was er één persoon die roet in het eten gooide. En dat was ik. Want ik zéi wel dat het me allemaal niet uitmaakte, maar ik had als het puntje bij het paaltje kwam nogal een respectabele serie voorwaarden.


‘Ik vind alles best’ betekende eigenlijk: ‘Ik wil maar naar één plek op de wereld, en dat is de camping van vorig jaar..’
 

Ik vond alles best, áls er maar zon was. En een heel blauw meer, waarop je kon dobberen én windsurfen. Waar je de zon kon zien opgaan. Met veel mooie steden in de buurt. In een landschap van karakteristieke heuvels met Italiaanse populieren en olijfbomen. Waar je pizza en watermeloen kon kopen in een piepklein winkeltje met een Italiaans sprekende mevrouw… En toen ontdekte ik het. ‘Ik vind alles best’ betekende eigenlijk: ‘Ik wil maar naar één plek op de wereld, en dat is de camping van vorig jaar..’

Het is al ruimschoots voorjaar als ik het reisgezelschap vraag wat ze zouden vinden van een vakantie op dezelfde camping als vorig jaar. ‘Mam’, kijkt het eerste kind mij mismoedig aan. ‘Daar waren muggen’. Het tweede kind huivert: ‘En beestjes in het washok’. ‘s Nachts spookte het er zo erg dat we de tent moesten vasthouden’, herinnert de echtgenoot zich.  ‘En er liepen dronken mensen over de camping die dingen kapotmaakten,’ weet kind drie nog. 

Onvergetelijke hoogtepunten

Ze hebben gelijk. In mijn geheugen zijn alle muizenissen, regenbuien en muggenbulten weggefilterd en nu herinner ik me alleen nog een zorgeloze lange zomer aan een diepblauw meer. Maar het was helemáál niet volmaakt. Het was een heel gewone vakantie met een paar onvergetelijke hoogtepunten. 

Het is al meivakantie als de echtgenoot de laptop openklapt en een mail stuurt. Naar de campingbaas van vorig jaar. Of er nog plaats is. We krijgen geen antwoord. ‘Anders gaan we gewoon op de bonnefooi’, oppert de echtgenoot. ‘Waar ligt Bonnefooi?’ informeert de jongste dochter. Bonnefooi is een mooie plaats. Het is de plaats waar we niet gehinderd worden door ideaalplaatjes en voorwaarden. Bonnefooi is vast niet volmaakt. Ook wel weer eens lekker. Hoop ik. 

Lees ook: Tips voor een hemelse vakantie