Eva Logo
Des hommes et des dieux klooster Algerije Tibhirine Algerie
30 augustus 2019 in Geloof

‘Ondanks onveiligheid blijf ik tóch dienen in het klooster’

Zuster Félicité (60) woont samen met drie andere nonnen in de Atlasabdij van Tibhirine in Algerije. In dit klooster werden in 1996 zes monniken gegijzeld en vermoord. De film ‘Des hommes et des dieux’ werd hierop gebaseerd. “Doordat het niet zo veilig is om me buiten het klooster te begeven, kan ik me volledig toewijden aan een leven met God.”

“De monniken die in 1996 in de abdij woonden, ervoeren veel onveiligheid door moslimextremistische rellen rondom het klooster. De situatie werd voor hen steeds gevaarlijker, maar ze bleven in het klooster wonen om de goede relatie met hun directe omgeving niet aan de kant te schuiven. Uiteindelijk zijn ze gegijzeld en vermoord. Het is niet zeker wie de moorden gepleegd hebben. Slechts twee monniken konden ontsnappen aan het drama. Van die gebeurtenissen is een film gemaakt: Des hommes et des Dieux.

'God liet het drama meewerken ten goede'

Door de film is ons klooster een stuk bekender geworden. Eerder maakte de naam van ons klooster mensen nog angstig, maar gelukkig is dat nu niet meer zo. Ik denk dat God het drama uit 1996 doet meewerken ten goede om Zich met behulp van het klooster bekend te maken. We hebben regelmatig goede gesprekken met bezoekers. Zelf heb ik in Congo ook in een onveilige omgeving gezeten. Toen besloten we als gemeenschap ook om te blijven. Dit heeft de hechte band onderling enorm verstevigd.”

Zuster Félicité Algerije klooster Tibhirine Des hommes et des dieux

Van Congo naar Algerije

“Van origine kom ik uit Noord-Frankrijk. Daar ben ik opgegroeid in een christelijke familie. Op mijn vijftiende begon ik oprecht interesse te krijgen in het geloof en geestelijk werk. Toen ik vierentwintig was, volgde ik een retraite. Tijdens de retraite werd ik onder andere geraakt door Hosea 2 vers 16: ‘Daarom, zie, Ikzelf ga haar lokken, haar de woestijn in leiden, en naar haar hart spreken.’ Ik studeerde toen landbouw. Vier jaar later volgde ik een training van drie maanden bij Gemeenschap Chemin Neuf. Ik was toen al afgestudeerd, maar had nog steeds geen werk. Toen maakte God me duidelijk dat ik me in mocht zetten voor Zijn Koninkrijk als non. Na verschillende periodes in Congo, Frankrijk, Tsjaad en Spanje kon ik gaan helpen in de Atlasabdij in Algerije. Daar dien ik nu ruim twee jaar.”

'Door de film 'Des hommes et des dieux' is ons klooster een stuk bekender geworden'

“Mijn dag begint om zes uur ’s ochtends. Dan werk ik tot één uur ’s middags in de tuinen. Drie keer per dag hebben we een gebedsmoment. Ik ben de jongste van de vier vrouwen in het klooster. In ons klooster doen we aan permacultuur: duurzame landbouw die goed is voor mens en aarde en het delen in de opbrengst ervan. We verbouwen verschillende soorten groenten en fruit. Ook maken we jam en kaas. Soms krijgen we hulp van mensen uit andere gemeenschappen. Ook hebben we twee lokale mensen in vaste dienst. De producten verkopen we aan bezoekers van het klooster. De meeste bezoekers zijn Algerijns. Ze komen in het klooster om te ontspannen en voor de ontmoeting met de nonnen. Veel gesprekken gaan over de geschiedenis van het klooster.”

'We kunnen het klooster niet verlaten zonder een escort'

Toegewijd

“In Algerije is het nog steeds niet veilig voor mensen uit een andere cultuur, waaronder wij. We kunnen het klooster niet verlaten zonder een escort. Daardoor zijn we niet vaak buiten het klooster te vinden. Dat vind ik echter niet erg, want hierdoor kan ik me meer richten op Jezus en komt mijn gebedsleven tot bloei. Ik zie het isolement in het klooster als een kans om op God gericht te zijn.”

Godvruchtig leven

“Het fysieke werk in het klooster is erg vermoeiend, zeker voor een vrouw van mijn leeftijd. Ook is het erg warm in Algerije. Toch vind ik het heel belangrijk om Christus’ voorbeeld te volgen en de mensen om me heen te dienen. Een Godvruchtig leven houdt in dat je je leven deelt met anderen. Zo staat het ook in 1 Johannes 3: we moeten elkaar liefhebben en ons hart openen voor degenen die gebrek lijden.”

Samen

“Ik leer heel veel van de gesprekken die ik heb met bezoekers. Door wat ze zeggen over hun beeld van God begin ik mijn eigen geloof steeds beter te begrijpen. Ik zou herinnerd willen worden als iemand die écht samen leeft, luistert en anderen accepteert. De landbouw is een middel om anderen te ontmoeten en met hen in contact te zijn en te blijven.”

Zuster Félicité is een goede bekende van zuster Ruth, van de abdij Chemin Neuf in Oosterhout. Lees hier een interview met zuster Ruth: 'God heeft me verrast door mij als protestantse te roepen in zo’n kloostergemeenschap.'