Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Lush zeep column Marlies
13 september 2019 in Uit & thuis

7 euro voor een ieniemienie stukje zeep

Wanneer Marlies met haar dochter gaat winkelen, belandt ze keer op keer in een winkel met biologische zeep, beginnend met een L. Zo ook deze zomer. Het levert een meningsverschil op tussen de mannen en vrouwen in het gezin.

De gevel is niet eens zo opvallend. Maar wanneer onze voeten over het aangrenzende trottoir lopen, zuigt de geur van patchouli en vanille ons als makke lammeren naar binnen. En dan is er geen houden meer aan. Ik wil mijn tanden zetten in de blokken zeep in de vorm van honingraat en karamel. De huid van mijn handen scrubben met de boterzachte pasta, die ruikt naar spritskoekjes. Normaliter verdringen tientallen moeders met tienermeisjes zich rondom de handbadjes met lavendel en schalen met scrubs. Deze keer niet. De zomerzon heeft de meeste toeristen verdreven naar het zwembad.

Een uitgestorven winkel en een verkoper die in je nek staat te blazen

Ik had het kunnen weten: zodra we binnenkomen, worden we steevast aangesproken door een hippe verkoopmevrouw of -meneer met dreadlocks, neuspiercing en harembroek. Wanneer we met opgeheven neus de snoepgeur van de veelkleurige bruisballen inademen, schiet de zeepverkoper al toe. Hij draagt een roze tulband, terwijl ik mijn hand ervoor in het vuur durf te steken dat zijn wieg, noch die van zijn voorouders, in Azië heeft gestaan. “What can I do for you?” Een uitgestorven winkel en een verkoper die in je nek staat te blazen, wedijverend met de airco, dat heeft op mij een onvermijdelijke uitwerking van óf hard wegvluchten, of iets kopen. Het wordt het laatste. Na de vele gevels en kerken is dochter zielsblij eindelijk een winkel te zien.

Wonderfully soft

“Goed,” besluit ik. “Je mag voor 7 euro iets uitzoeken.” De ogen van mijn meisje beginnen te glinsteren. Kordaat loop ik in de richting van de bruisballen, maar zij wil iets anders dan een badderbol. Ze draalt wat bij de tafel met gezichtsverzorging. Daar liggen ronde schijfjes, als Droste pastilles, in de kleur van witte- en melkchocolade. In elke pastille is een smiley gekerfd. Weer krijg ik trek.

“Wat kun je hiermee doen, mam?” Ik lees de geschreven letters op het handgeschepte kaartje dat erbij staat. “It’s a cleanser. Because of the oat milk and almond oil your skin feels wonderfully soft.” Ik hoef niet verder te lezen, want Tulband toetert in mijn oor. “Deze wil ik,” redt dochter me van nog meer verkoopinformatie. Dat is maar goed ook, want man en zoon lopen rusteloos op de keien buiten de winkel te ijsberen.

Seven euros, please.” Dapper alle overige verleidingen bij de kassa vermijdend, strijk ik mijn pinpasje over de automaat. We verlaten de winkel met een piepklein papieren zakje met pastille erin. Het belletje rinkelt. “Die meneer had echt leuke kleren aan, hè mam?” Ze kijkt nog even achterom.

Het stukje zeep is geslonken tot het formaat van een kwartje, dobberend in een zachte pasta

Op een terrasje in de zon, wanneer grote borden pizza worden geserveerd en de ober prikkelende cola light in mijn glas schenkt, kijkt mijn echtgenoot kritisch naar het papieren zakje. “Hoeveel heb je daar nu voor betaald?” 
“Een paar euro.” Ik slurp ontwijkend aan mijn cola.
“Hoeveel euro?” Hij wil details.
“Je krijgt hier een mega zachte huid van! Je kunt er elke ochtend en avond je gezicht mee wassen, en dan wordt je gezicht poezelig zacht. En je doet er heel lang mee.” Dochter is verguld met haar aankoop.
Mijn man kijkt me nog steeds aan, wachtend op antwoord.
“Zeven euro,” mompel ik. Zijn mond valt open.

Omrekenen

Dochter frummelt aan de papieren verpakking om het zeepje eruit te halen. Kijkt dan enigszins bezorgd. “Mam, hij smelt.” Ze toont me het zakje, waar de munt is geslonken tot het formaat van een kwartje, dobberend in een zachte pasta.
“Zal ik hem eruit halen?” Ze trekt het zakje verder open.
“NEE! Doe maar niet.” Ik kijk naar het damasten tafelkleed en zie de ober aankomen. “We stoppen hem straks wel in de vriezer.”
“Zeven euro voor een gesmolten zeepje ter grootte van een kwartje?” Mijn echtgenoot barst in lachen uit, en zoon buldert daverend mee. “Zullen we dat eens omrekenen in guldens?” De zinsnede die hij wel vaker gebruikt wanneer ik iets heb gekocht dat in zijn ogen zinloos is.
“Maar rúik dan hoe lekker!” Dochter laat het zakje onder mijn neus zweven. Het muntje ruikt naar cacao en amandelen. Heerlijk. Ik voel het al. Bij onze volgende shoppingsessie tuin ik er opnieuw in. 

Hoe was je op de juiste manier je handen met een goed stuk zeep? Lees hier waar je op moet letten.