Eva Logo
ziekte van Lyme
24 september 2019 in Lijf & leven

Winette heeft de ziekte van Lyme: ‘Ik dacht dat het een burn-out was’

Winette Hubregtse (52) tobde jarenlang met haar gezondheid. Ernstige vermoeidheidsklachten en een aangezichtsverlamming legden haar leven als zendeling in Oeganda stil. Pas jaren later komt ze erachter dat de ziekte van Lyme al haar gezondheidsklachten veroorzaakte.

“Dat ik de ziekte van Lyme zou kunnen hebben, is nooit in mijn gedachten opgekomen.Ik werkte al tien jaar als zendeling in Oeganda, toen ik in 2011 een knobbel in mijn hals ontdekte. Ik werd onderzocht in een Oegandees ziekenhuis. Daar kreeg ik de boodschap dat ik een tumor in mijn hals had en dat de uitslagen van de onderzoeken er niet goed uitzagen. Ik ben meteen naar Nederland gevlogen voor een second opinion. Daaruit bleek gelukkig dat het om een goedaardige tumor ging. De tumor werd verwijderd en ik kon doorgaan met mijn leven. Tenminste, dat dacht ik.

Helaas bleef ik moe. Zelfs de kleinste inspanning was te veel voor mij. Ik ging van het ene medische verlof naar het andere, hield veel rust, maar kwam er maar niet bovenop. Op een gegeven moment zei een Australische arts in Oeganda tegen mij dat vijftien jaar in de tropen een aanslag op je leven zijn. En dat het niet gek was dat mijn lichaam mij een halt toeriep. Ik had heel wat keren malaria gehad en was tenslotte geen twintig meer. Hij dacht dat ik misschien een burn-out had en adviseerde mij om rust te nemen. Ik begreep zijn gedachtegang, want na jarenlang niet fit te zijn geweest leken veel klachten op de symptomen van een burn-out.”

‘Ik had last van koude rillingen, koorts, hoofdpijn en had overal pijn’

Na vier zware jaren van afnemende gezondheid ging ik in 2015 op advies van de zendingsorganisatie voor lang verlof terug naar Nederland. Ik had last van koude rillingen, koorts, hoofdpijn, opgezette klieren en had overal pijn. Opnieuw ging ik naar de dokter. Hij dacht dat ik een virus had opgelopen waardoor mijn immuunsysteem verzwakt was geraakt. Met het advies om rustig aan te doen en antivirale middelen werd ik naar huis gestuurd.

Ondanks de rust en de medicatie, knapte ik niet op. Af en toe vloog ik op en neer naar Oeganda, want daar had ik tenslotte mijn leven. Ik merkte dat het reizen en mijn bezoeken aan Oeganda te zwaar voor mij werden. Het werd tijd om Oeganda vaarwel te zeggen en mij permanent in Nederland te gaan vestigen. Alles in mij verzette zich hiertegen. Op familie en enkele vrienden na, had ik niks meer in Nederland; ik had een leven in Oeganda opgebouwd."

Gebedsverhoring

“Al die jaren ben ik afhankelijk geweest van de giften van mensen in Nederland, had geen vast inkomen en was ziek. Ik had geen idee waar ik moest wonen en hoe ik zonder vast salaris aan een huis kon komen. Ik leerde opnieuw dat God alles in mijn leven bestuurt en dat Hij voor mij zorgt. Via kennissen uit de kerkelijke gemeente waar ik vroeger in zat, ben ik in contact gekomen met een man die mij wilde helpen. Hij bouwde een appartement boven zijn stallen, waar ik voor een betaalbare huurprijs mocht wonen. Dat hij op mijn pad kwam was echt gebedsverhoring. 

Tijdens mijn laatste bezoek aan Oeganda merkte ik dat mijn gezicht aan één kant verlamd was geraakt. Alle alarmbellen gingen af. Ik vreesde dat ik deze keer een bloeding in mijn hoofd had gekregen. Er zat niks anders op dan afscheid te nemen van mijn leven in Oeganda en naar Nederland te gaan voor verder onderzoek. Van de sterkte, onafhankelijke vrouw die ik ooit was, was niks meer overgebleven."

‘Ik leerde opnieuw van genade te leven’

“Toen ik noodgedwongen terugkwam in Nederland, was mijn appartement precies klaar. Ik kwam in een vreemde omgeving terecht en was totaal afhankelijk van de hulp van andere mensen, ik kon nog geen boodschap zelf doen. God heeft mensen op mijn pad geplaatst die mij met hun liefde hebben omringd en mij met open armen in hun gemeenschap hebben ontvangen. Ik leerde opnieuw van genade te leven. Na 15 jaar lang voor andere mensen te hebben gezorgd en mezelf altijd te hebben weggecijferd, waren de rollen opeens omgedraaid en moest ik overal bij geholpen worden. Een moeilijke, maar heel belangrijke les voor mij.

Mijn nieuwe buren haalden boodschappen en reden mij naar afspraken. Zij waren voor mij een luisterend oor en een troostende arm om mijn schouder op het juiste moment. Wat een zegen van God! Mijn Vader zorgt voor mij, zelfs tot in de kleinste details. Ik leerde bij de dag te leven en te genieten van de kleine dingen. Ik ben gaan inzien dat, in mijn zwakte, Hij zó ontzettend sterk is en dat zwak zijn vrijheid brengt en een ontspannende afhankelijkheid.”

'Het was een opluchting om eindelijk te weten dat ik de ziekte van Lyme had'

“Op een dag werd ik gebeld door een vriendin, die arts is. Zij zag dat ik fysiek alleen maar zwakker werd en adviseerde mij om naar een orthomoleculair arts te gaan en mezelf op Lyme te laten testen. Ik greep elke mogelijkheid aan om beter te worden, dus heb haar advies opgevolgd en ben naar een orthomoleculair arts gegaan. Zij heeft mijn bloed naar een laboratorium in Duitsland gestuurd en daar wees het bloedonderzoek inderdaad uit dat ik de ziekte van Lyme had. Dat verklaarde meteen mijn neurologische uitvalverschijnselen en andere onverklaarbare klachten. Het was een opluchting om eindelijk te weten wat ik had.

Ik ben inmiddels een jaar onder behandeling van de orthomoleculair arts en volg het Lymeprotecol van ILADS, wat betekent dat ik langdurig natuurlijke antibiotica gebruik en een op maat gemaakte behandeling krijg. Helaas kan ik geen succesverhaal vertellen en zeggen dat ik inmiddels helemaal ben opgeknapt. Er zit gelukkig wél een stijgende lijn in, maar dat vergt heel veel tijd.” 

‘Hij verwacht niks van mij’

“Alle omstandigheden hebben me desondanks dichter bij God gebracht. Daar ben ik zó dankbaar voor. Ik heb geleerd dat God niet op mijn goede werken zit te wachten. Hij verwacht niks van mij. Ik mag met lege handen bij Hem komen en gewoon Zijn kind zijn.”

Lees ook: zangeres Avril Lavigne schreef een worship song na haar worsteling met de ziekte van Lyme