Eva Logo
Minella van Bergeijk
30 november 2019 in Uit & thuis

Afscheidsbrief van hoofdredacteur Minella

Met deze mooie dankwoorden neemt Minella afscheid van Eva en van jou. Haar hoogtepunten samengevat in een prachtige afscheidsbrief.

Hallo lieve vrouw,

Obama blikte aan het einde van zijn ambtstermijn als president terug op zijn periode in het Witte Huis. Ruim dertig miljoen mensen bekeken zijn speech. Het was een samenvatting van anekdotes en verhalen. Een soort hoogtepunten-ketting. Die dertig miljoen toeschouwers zal ik niet halen, maar een hoogtepunten-ketting van mijn periode bij Eva kan ik wel maken.

Als je mij vier jaar geleden had gezegd dat ik Eva’s hoofdredacteur zou worden, had ik je met grote ogen aangekeken. Het lag niet in mijn verwachtingspatroon. Als je me vervolgens zou vertellen dat we met driehonderdvijftig vrouwen in complete stilte in een klooster God zouden aanbidden, zou ik vol ongeloof mijn hoofd schudden.

Met aanzienlijk meer zwarte haren in vergelijking met nu, kwam ik aan

En wie had ooit kunnen voorspellen dat we letterlijk en figuurlijk met vele vrouwen door de woestijn zouden lopen? Toch is dit allemaal gebeurd.

Eva heeft mij door jullie zoveel hoogtepunten gegeven. Drieënhalf jaar heb ik het Eva stokje mogen vasthouden. Met aanzienlijk meer zwarte haren in vergelijking met nu, kwam ik aan. Open en benieuwd wat het ging worden. Mijn lieve collega Sifra zei tegen mij: “Het allerbelangrijkste is, dat je van deze vrouwen gaat houden. Dat is alles!”

En sjonge, wat waren deze woorden waarheid! Zoveel vrouwen die hun verhalen met ons, met mij, deelden; eerlijk en kwetsbaar. Waarmee we ons geluk vierden, keihard lachten of of huilden om de zwaarte van het leven.

Ik herinner me het verhaal van een vrouwen op het vriendinnenweekend. Op het podium vertelde ze ons dat ze kanker had. We spraken over de hoop op genezing en haar moed om sterk te zijn. Een jaar later ontmoette ik haar zus en tijdens een Eva-reis naar Zwitserland ook haar moeder. Deze prachtige vrouw was inmiddels Thuis gehaald. Dikwijls rolden de tranen over mijn wangen vanwege liefde en rouw die zo vaak en zoveel bij elkaar kwamen. 

Dat is wat mijn tijd bij Eva ook zo bijzonder maakte. Dat we lachend en huilend, soms met alle gekheid van dien, altijd onze weg met God gingen. Dat we hierdoor thuis konden komen bij Hem en daardoor bij elkaar. Dat we onszelf mochten zijn. 

Terwijl ik doorbabbelde, bedekte ik het gescheurde gat bij mijn been

Zoals toen ik er op het podium achter kwam dat ik uit mijn broek gescheurd was. Ik had een heel leuk pak aan, maar op de een of andere manier was de broek te klein. Of mijn dijen te groot? Hoe dan ook, terwijl ik doorbabbelde, bedekte ik het gat bij mijn been. In de hoop dat niemand het zag, ging ik als een stijf soldaatje het podium af. Misschien vind je het gek dat ik het zeg, maar zelfs toen dacht ik: gelukkig ik ben bij Eva. Als het ergens kan, dan wel hier!

Zal ik nog eens iets vertellen? Vol tranen in mijn ogen vertelde ik aan de Eva collega’s dat ik wegging. Ik vond het echt moeilijk om afscheid te nemen van een super mooi team van prachtige vrouwen en een bijzondere man. Met dit topteam heb ik zoveel hoogtepunten beleefd. Als je samen met mensen beweegt, wordt het als het ware familie.

En weet je, dat is de plek waar schoonheid en onhandigheid en zelfs hormonen samenkomen. Waardoor mijn eigen talent en visie soms ongewild veranderden in tekortkomingen en ongeduld. Maar ik ben zo blij dat ik juist bij hen mocht zijn wie ik was. Samen optrekken heeft namelijk niets te maken met wie jij alleen bent, maar wie je mag zijn temidden van anderen!
 

God heeft me nooit een dag verlaten. Hij was echt mijn Leider

Mijn hoogtepunten waren op die plaatsen dat ik zelf besefte dat de enige manier waarop wij kunnen bouwen, het besef is dat je iedere dag een keuze hebt, om het leven te durven leven, hoe dit ook is. Het is aan de slag gaan met als stip op de horizon een God die mij liefheeft.

Hoewel ik ‘m dikwijls niet hoor,  ben ik God ontzettend dankbaar. Dat Hij me nooit een dag verlaten heeft. Hij was echt mijn Leider. 

Ik vertrek in alle rust. Ik weet dat Gods oude woorden van Wijsheid  en Waarheid Eva niet verlaten. Met Hem is het mogelijk om de uitdagingen aan te gaan die we iedere dag zien en om het licht dat we zijn dagelijks uit te stralen.

Ik vertrek in alle rust

Mozes liep zijn laatste stukje van de woestijnreis in zijn eentje. Alleen beklom hij de berg. zijn benen waren zwaar en moe. Hij moet ongetwijfeld hebben teruggedacht aan de avonturen die hij met zijn volk beleefd had. De dieptepunten, maar ook de hoogtepunten. En nu was hij op weg naar God. Om te doen waarmee het allemaal begonnen was: thuiskomen bij God en Hem aanbidden. 

Mozes kwam als hoogtepunt, thuis bij de Glorie van God. Het volk Israel werd als hoogtepunt geadopteerd door God. En jij en ik? Wij mogen ook als hoogtepunt van onze reis en toekomstige reizen, iedere keer thuiskomen bij God. 

Daarom wens ik jou een goede reis en een prachtige Thuiskomst!

Lees ook: Minella van Bergeijk wordt directeur bij Tear