Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Margreet kreeg lymfklierkanker
7 november 2019 in Lijf & leven

Margreet kreeg lymfklierkanker: ‘Vanuit mijn bed heb ik de marathon opgezet’

“De een wordt 80 en ik dus 52. Ik ga nu naar God toe. Echt ervaren wat ik altijd heb geloofd.” Dat zijn de gedachten die door het hoofd van Margreet de Wolf (57) gaan als ze binnen een paar dagen ontzettend ziek op de intensive care belandt en haar organen uitvallen. De diagnose blijkt lymfklierkanker.

Kort voor ze de diagnose lymfklierkanker kreeg, heeft Margreet nog dankbaar geconcludeerd hoe intens gelukkig ze is. “Ik was tijdens Eva’s Vriendinnenweekend aan het hardlopen langs het strand, de zon was net opgegaan. Het was een gelukzalig gevoel: ik hou van mijn man en onze kinderen, schoonzonen en kleinkinderen. En ik doe wat ik leuk vind. Ik had net een opleiding voor verpleegkundige afgerond en ik werkte inmiddels in een hospice. In januari zou ik naar Thailand gaan om een halve marathon te lopen voor Compassion. Er waren tienduizend redenen voor dankbaarheid.

‘Het bleek een agressieve vorm van lymfklierkanker te zijn’

Maar dan krijgt Margreets leven een hele andere wending. Tijdens een midweekje weg met haar dochter wordt ze ziek en het gaat van kwaad tot erger. “Wim haalde me aan het eind van de week, op advies van een arts, op en eenmaal thuis lag ik binnen no time op de IC. Er werd een beenmergpunctie gedaan en ik bleek een zeer agressieve vorm van lymfklierkanker te hebben. Maar die konden de artsen niet behandelen, omdat mijn organen uitvielen. De arts vertelde dat ik naar alle waarschijnlijkheid het leven zou gaan verlaten. Toen hij weg was, was iedereen zo ontredderd. Ikzelf ook, maar ik stelde voor om samen naar God te gaan.

Begrafenis

Die avond heb ik samen met Wim mijn begrafenis geregeld, afscheid genomen van Wim, van mijn broers en zussen, mijn kinderen. Wim belde ook ontredderd naar onze kerk om door te geven dat ik waarschijnlijk zou gaan overlijden.” Die avond komt de kerk van Margreet bij elkaar om te bidden. De koorts is boven de 41 graden. “Ik weet niet wat er gebeurd is, maar die nacht is de koorts gaan zakken. Blijkbaar was ik nog niet bestemd om naar God te gaan. Tegelijk is dat ook lastig. Een zieke vriend van ons is in diezelfde tijd wél overleden, voor hem hebben we ook heel vaak gebeden. Waarom mocht ik wel verder? Ik vond dat schrijnend, maar ik heb het later ook weer los kunnen laten.”

‘Dat zinnetje, bitter of beter, bleef telkens door mijn hoofd spelen’

Margreet komt levend door die nacht heen, maar daarmee begint ook de weg van de behandeling van de lymfklierkanker. “Omdat er ook een verontrustend plekje in mijn hersenen zat, kon de behandeling niet poliklinisch. Voor de hersenchemo moest ik steeds opgenomen worden in de Daniel de Hoedkliniek. Elke behandeling startte een cyclus van 3 weken. Het begon met een poliklinische dag in Daniel de Hoed, dan mocht ik een week naar huis om te herstellen. Vervolgens volgde een opname van een week voor de hersenchemo, dan weer herstellen en dan begon het weer van voren af aan.

Bijwerkingen

Na een paar behandelingen kreeg ik last van bijwerkingen. Wat me enorm geholpen heeft, waren de woorden van een struise verpleegkundige. Ze trof me huilend aan: ik was verdrietig omdat ik mijn kleinkinderen niet kon zien, omdat ik de marathon niet kon lopen… Ze stelde deze vraag: word je bitter of beter? Deze verpleegkundige leerde me hoe ik negatieve gedachten kon stoppen en hoe ik anders naar zaken kon kijken. Misschien zouden, voor nu, ondenkbare dingen over een half jaar wel kunnen. Dat gesprek heeft me enorm geholpen. Ze bracht het best wel fors, maar het schudde me wakker.

Van Thailand naar Tholen

Dat zinnetje, bitter of beter, bleef vervolgens telkens door mijn hoofd spelen en het hielp me om te kijken naar wat ik wél kon. Wim had ondertussen bedacht dat hij de vijftig vrouwen met wie ik naar Thailand zou gaan, naar Tholen, onze woonplaats, wilde halen. Zo zouden we daar een halve marathon kunnen lopen. Uiteindelijk hebben er 350 mensen mee gerend, ik heb zelf de marathon uitgezet vanuit mijn bed in de Daniel de Hoed-kliniek. Tijdens de chemo’s kon ik niet rennen, maar toen die stopten, ben ik weer begonnen.

Uiteindelijk heb ik in september 2015 zelf 7 kilometer mee gerend. Met de Halve van Tholen haalden we € 10.000,- op en daarmee kon een project voor moeder en kind worden gestart in Thailand. Dat was zo bijzonder. En dat alles ontstond door mijn ziekzijn. Twee jaar later ben ik alsnog met Wim naar Thailand geweest en hebben we gezien hoe door dat geld alleenstaande moeders met hun kinderen een plek hadden gekregen.”

‘Het ziekzijn zette me stil: waarom kan ik niet goed hulp ontvangen?’

Het ziekzijn maakte dat Margreet ook zicht kreeg op andere zaken. “Ik kan niet goed hulp ontvangen. Het was heel confronterend dat ik zelf hulp nodig had. Ik realiseerde me ook dat ik graag een luisterend oor bood, omdat ik dat zelf vroeger nodig had. Maar mijn moeder had een psychiatrische ziekte en daardoor leerde ik om altijd klaar te staan, het gezellig te maken en naar mijn moeder en vader te luisteren die het moeilijk hadden. Door het ziekzijn werd ik stilgezet bij mezelf. Wat lag eraan ten grondslag dat ik zo graag naar anderen luister en liever geef? Ik geef heus graag, maar kan ik ook zelf ontvangen en gewoon bij Jezus zitten zoals Maria ook deed?

Inmiddels ben ik drie keer bij Groundwork geweest voor een training. Dat was heel confronterend, maar ook heel goed. Ik wilde dat ik het veel eerder had gedaan. Hierdoor ben ik een andere nazorger geworden. Ik denk dat ik veel meer kan aanreiken, waardoor mensen doorhebben wat er echt speelt.”

Verdieping

“Geestelijk heb ik een enorme verdieping doorgemaakt in mijn persoonlijk leven en met God. Alles wordt zo relatief. Je kan dus denken dat je gezond bent en ineens ben je ziek. Dus wat is nou eigenlijk belangrijk? Ik wilde in mijn huis alles netjes hebben, alles moest om de zoveel tijd gebeuren. Dat ben ik kwijt. Ik heb heel sterk de liefde van mijn (schoon-) kinderen en man gevoeld, zij hebben echt voorrang.

Ik heb ook geleerd om mijn oordeel los te laten. We denken zo goed te weten wat goed en fout is, wat niet christelijk genoeg is. Als je dat loslaat, moet ik zeggen, is dat een prettiger manier van leven. Het zet je in de vrijheid.”

Margreet de Wolf (57) is al jaren betrokken bij de nazorg tijdens de evenementen van Eva (eerder bij VrouwZijn en de EO). Ze is 35 jaar getrouwd met Wim, heeft drie kinderen, twee schoonzonen, een a.s. schoondochter en twee kleinkinderen. Margreet werkt in een hospice.

Lees ook: Kanker en geloven: 'Ik had zo gehoopt op een knuffel van God'