Eva Logo
james dakloos thuisloos newcastle kaartje kerst
5 december 2019 in Hoofd & hart

Een kaartje voor Britse dak- en thuislozen

Het is 2 oktober 2019 als ik samen met mijn zus door het centrum van Newcastle loop. Daar valt mijn oog op een man die oude en versleten kleding draagt. De vredige blik in zijn ogen trekt mijn aandacht. Al gauw wordt het mij duidelijk: deze man is dakloos.

Hij heet James, is 60 jaar en zwerft sinds november 2018 door de straten van Newcastle. Op Eldon Square - een groot winkelcentrum, waar dagelijks duizenden mensen shoppen - speelt hij op zijn mondharmonica. Met het weinige geld dat hij zo verdient, koopt hij eten, drinken en kleding. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn vrienden. Voor het winkelend publiek schrijft James inspirerende teksten op de stoeptegels: ‘Love, love, love is all you need’ en ‘Look forward’. Het zijn voor James twee inspirerende quotes die hem op de been houden. Want, zo vertelt hij me, het leven op straat is keihard. Het vreet elke dag aan zijn ziel. ‘Do you believe in God?’ vraagt hij. Ik glimlach en knik. ‘Goooood,’ reageert hij. ‘Jesus is the only way. He loves you.’

'Jesus is the only way, He loves you'

Een eigen huisje

Ik vertel James dat ik voor een Nederlandse straatkrant schrijf (De Riepe) en vraag hem of hij wil meedoen aan een portretserie in de kersteditie. Dat wil hij. James vraagt of ik bij mijn artikel de oproep wil plaatsen of mensen in Nederland voor hem en zijn vrienden willen bidden. En ook voor een eigen huisje. James wil niet langer op straat leven. ‘It breaks my soul every day.’ Dan kijkt hij mij aan met de meest vriendelijke, lieve en kalme blik. ‘But don’t forget to write Christmas is all about the birth of Jesus Christ!’ Hoeveel mensen in zijn situatie kunnen met zoveel overtuiging deze woorden uitspreken? Een getuigenis vanaf de straat.

Ze hebben een verhaal

Eenmaal thuis blijf ik aan James denken. Dit leven had hij niet voor ogen. Door mijn vrijwilligerswerk bij de straatkrant hoor ik mensen nog te vaak roepen dat dak- en thuislozen er zelf voor kiezen om op straat te leven. Dat is de grootste onzin die ik ooit heb gehoord. Er heeft nog nooit een dakloos persoon tegen mij gezegd: ‘Nou Yvonne, het leven op straat is geweldig, probeer dat ook eens’. Wat ze me wel vertellen is hun levensverhaal. Sommigen van hen hebben de meest verschrikkelijke dingen meegemaakt. Achter de persoon die rondzwerft of om geld vraagt, zit een verhaal. En soms is die persoon zo beschadigd dat herstel bijna onmogelijk lijkt. Je maakt plannen voor het leven, maar dan ineens overvalt datzelfde leven je. Pats-boem, alles in duigen.

'Achter elke persoon die rondzwerft of om geld vraagt, zit een verhaal'

Een heel traject

Misschien voel ik me wel juist door mijn eigen verhaal zo verbonden met deze mensen. Ik belandde immers zelf als zeventienjarig in een kliniek voor getraumatiseerde jongeren. ‘PTSS’, zeiden de therapeuten. Maar wacht eens even, dat plan had ik niet als kind! Ik wilde gewoon studeren, trouwen, kinderen krijgen en gelukkig zijn. In plaats daarvan volgende er een heel traject met therapie. Ik was een angstig meisje en moest de wereld opnieuw leren vertrouwen. En wat kostte dat veel moeite! Mijn herstel nam jaren in beslag. Gelukkig bracht God lichtjes op mijn weg, mensen die mij zagen en naar mij luisterden. Dat maakte voor mij een wezenlijk verschil. En ik geloof dat ik nu op een punt in mijn leven ben aangekomen, waar ik terug mag geven wat ik zelf heb ontvangen, want het gaat nu goed met mij.”

Naar James?

Als ik in november de proefdruk van de kersteditie in handen heb, is er maar één gedachte: zal ik James de straatkrant waar zijn verhaal in staat zelf gaan brengen en hem trakteren op een ‘kerstdiner’ in een lokaal restaurantje? Nog diezelfde avond maak ik een kostenplaatje, waar ik meteen van schrik. De overtocht kost veel geld. Maar dan besluit ik de stoute schoenen aan te trekken. Ik schrijf de rederij van veerdienst DFDS een brief, waarin ik vertel over mijn ontmoeting met James en mijn verlangen om hem weer op te zoeken. Ze zijn geraakt, blijkt uit hun reactie, en ze nodigen me uit voor een gesprek. Daarin stel ik voor om in ruil voor een gratis overtocht mensen aan boord te interviewen over hun ervaringen met DFDS. Die verhalen kunnen zij gebruiken om hun diensten onder de aandacht te brengen. Ze gaan akkoord!

Op naar James!

Ik kan het bijna niet geloven. En nu ik weet dat ik binnenkort echt naar James ga, schieten beelden van de andere dak- en thuislozen in Newcastle door mijn gedachten. Op bijna elke straathoek kun je er wel eentje zien zitten. De voorzieningen voor dak- en thuislozen zijn in Engeland minder goed dan bij ons. Vorig jaar stierven daar zo’n 600 dak- en thuislozen. Naar schatting leven er alleen al in Newcastle 200 daklozen. Plotseling neem ik mezelf voor: ik blijf er een paar dagen en neem kerstkaarten mee en koop thermosokken. Die ga ik uitdelen in Newcastle en ik vraag James of hij mij wil helpen. Hij kent de straten. Probleempje: hoe kom ik in vredesnaam aan 200 in het Engels geschreven bemoedigende kerstkaarten?!

Eva biedt uitkomst: “Eva heeft geweldig publiek. Zij willen je vast helpen.” Wauw! Dat ervaar ik als een knipoog van Boven.

Kerstkaart schrijven?

Wil jij Yvonne helpen en een kerstkaart schrijven aan dak- en thuislozen in Newcastle? Ze vertrekt op zondag 15 december naar Engeland. Zorg ervoor dat je kaartje vóór 13 december bij ons binnen is zodat we het Yvonne op tijd kunnen sturen.

Adres:

Evangelische Omroep (EVA)
T.a.v. Yvonne de Noord
Postbus 21000
1202 BA Hilversum

Lees ook: Wees een held!