Eva Logo
melanie leger des heils kerstfeest in de stad dakloos
24 december 2019 in Hoofd & hart

Melanie was jarenlang dakloos

Melanie (31) woonde in een appartement, had een goede baan en droeg mooie kleren. Tot ze plotseling op straat stond en dakloos was. Haar veilige bed verruilde ze voor de nachtopvang en haar warme maaltijden voor een fles drank. Maar dan stapt ze binnen bij het Leger des Heils.

Samen met Wolter Kroes, neemt Melanie je mee in haar verhaal in de uitzending van ‘Kerstfeest in de Stad’, vanavond om 20:20 op NPO1.

“Ineens stond ik op straat, met mijn tas, en kreeg ik te horen: je moet naar de nachtopvang. Ik wist niet wat me overkwam. De nachtopvang?, dacht ik. Ik had altijd een goede baan gehad en droeg mooie kleding. Het was verschrikkelijk, want ik wist niet wat ik moest doen. Die avond zat ik in de opvang met mijn mooie spulletjes, waar iedereen op zat te azen. Ik dacht dat ik mijn tas wel even twee seconden neer kon zetten, maar zodra je je omdraaide was ‘ie weg. Ook mijn dure jas werd gestolen. Gaat dat zo op deze plek?, dacht ik.”

'Je bent kapot van verdriet'

Al snel leerde Melanie dat ze niemand kon vertrouwen. “Je loopt met je ziel onder je arm over straat, bent net twee dagen dakloos, je bent kapot van verdriet, je kan niets meer. Die kwetsbaarheid wordt opgemerkt. Mannen proberen je er op allerlei manieren in te luizen. En ik was echt een groentje. Tot twee keer toe ben ik bijna gedrogeerd. Ik voelde me heel onveilig.”

Zelfmoordpogingen

“Mijn moeder had, zo lang als ik me kan herinneren, psychische problemen en was verslaafd. Dat vond ik als kind heel moeilijk. En toch begon ik zelf ook op dertienjarige leeftijd drugs en alcohol te gebruiken. Vanaf mijn zesde waren mijn moeders zelfmoordpogingen dagelijkse kost voor mij. Op mijn achttiende heb ik haar gevonden na een geslaagde poging.

Kort na het overlijden van mijn moeder kreeg ik een relatie en kocht ik samen met die man een appartement. Maar de relatie liep na een aantal jaar stuk. We besloten het huis te verkopen, maar na anderhalf jaar was het nog steeds niet verkocht. De hypotheek kon niet meer betaald worden en toen zei de bank: het moet nu verkocht worden voor de bodemprijs. Mijn ex heeft daar toen vreselijk gebruik van gemaakt, waardoor ik mijn huis en mijn eigen geld kwijt was. En toen stond ik op straat.”

Aanpassen = een voorraadje drank

“Ik kwam in een wereld terecht waar je jas wordt gestolen als je vijf minuten je ogen dicht doet. Ik moest daar in het begin heel erg aan wennen, maar op een gegeven moment word je net als de rest. Je gaat hosselen en je ding doen om de dag vol te houden. Om tien uur ‘s ochtends moet je uit de nachtopvang en om acht uur ’s avonds mag je er weer in. Overdag wandel je door de stad. De hele dag. Om het jezelf zo aangenaam mogelijk te maken, kijk je wat de rest doet. En dat is drinken. Al snel ging het bij mij ook zo. Of ik nu in de opvang of ergens in een tentje wakker werd, ik zorgde er altijd voor dat ik een voorraadje drank bij me had.

'Om het jezelf zo aangenaam mogelijk te maken, kijk je wat de rest doet'

Als ik wakker werd, was drinken het eerste wat ik deed. En dan begint het allemaal weer van voor af aan: het hosselen en regelen. Ik ging ’s ochtends op pad met een missie: doekoes (euro’s, red.) maken om te zorgen dat ik aan de dingen kwam die ik nodig had. Voordat ik dakloos werd, had ik geen idee dat je cocaïne kon roken. Maar toen iemand het me liet proberen was ik helemaal verkocht. Dat was weer een ding erbij: ik moest en zou cocaïne roken. Maar er moesten wel dingen gebeuren om dat te realiseren.

Ik begon te stelen en dealen en werd net zo verrot als de mensen om me heen. Van mijn vrienden en familie was er niemand die zei: kom maar bij mij. Iedereen was bang voor me, omdat ik veranderd was. Maar wat moest ik dan? Ik werd zo gemaakt.”

Gevoelens van toen

“Als ik er nu op terugkijk, schaam ik me voor hoe ik was. Tegelijkertijd probeer ik er niet teveel aan terug te denken, want ik merk dat ik op die momenten een soort terugslag ervaar – dat ik terug gezogen word in die gevoelens van toen. Ik was echt een naar persoon geworden door alles wat er gebeurde.

Toen ik voor Kerstfeest in de Stad met Wolter Kroes naar de plek terugging waar ik lange tijd in een tentje heb geslapen, heb ik daar een week lang last van gehad. Ik had die plek nooit meer bezocht en had alle gevoelens diep weggeduwd. Dus toen ik daar met hem stond, was het als een klap in mijn gezicht. Ik heb Wolter laten zien hoe mijn leven eruitzag voordat ik bij het Leger des Heils terecht kwam.”

Dieptepunten en lichtpuntjes

“Als ik weer eens in de stromende regen wakker werd… weer middenin de winter buiten sliep en niets te eten had… mensen op me spuugden, me uitmaakten voor ‘vuile zwerver’ of brandende sigarettenpeuken op me schoten… dan was ik ervan overtuigd dat het nooit meer wat zou worden met mij. Soms barstte ik in huilen uit. Ik had het leven al een paar keer opgegeven, niet wetende dat het zo goed zou kunnen aflopen. Ik durfde niet te dromen.

'Ik vond het zo waardevol als mensen de tijd namen om mijn verhaal aan te horen'

Heel af en toe, als ik er helemaal doorheen zat, was er iemand die naar me toekwam en zag dat ik dakloos was. Dan pinde ze twintig euro voor me. Dat vond ik dan echt zó lief! En dat deed me dan ook heel goed. Op zo’n moment zat ik er vaak zo doorheen dat ik van dat geld geen drugs kocht, maar een warme maaltijd. Die momenten – waarop ik mensen tegenkwam die de tijd namen om mijn verhaal aan te horen, met tranen in hun ogen – waren voor mij ontzettend waardevol.”

‘Ik geloof, ik geloof’

“Toen ik op straat leefde, herinnerde ik mezelf er veel aan dat ik mijn geloof tenminste nog had. ‘Ik geloof, ik geloof’, ging er dan door mijn hoofd. Maar tegelijkertijd kon ik niet anders dan constant de vraag stellen: waarom God, waarom moet dit me overkomen?. Mijn geloof kwam onder druk te staan. Maar toch bleef ik stiekem bidden. En uiteindelijk zijn mijn gebeden wel overgekomen, denk ik, want ik ben er zo mooi uitgekomen. Het is me gelukt om me eruit te vechten.”

Een warm welkom

Melanie werd gedwongen clean in de gevangenis. Toen ze vrijkwam, werd ze bij het Leger des Heils geplaatst. Ze kreeg een thuis: een eigen kamer bij het Leger, waar ze onder begeleiding woont met zo’n 27 anderen.

'Ik kreeg een kamer waar ik 24 uur per dag in en uit kon lopen, heerlijk!'

“Ik kwam uit de gevangenis, waar ik altijd een hele hoop kakelende vrouwen om me heen had, en stapte binnen bij het Leger des Heils, waar ik één van de twee vrouwen was. Ik had eindelijk rust in mijn hoofd. En toen kwam ik in mijn kamer – waar ik de deur in en uit kan – en werd me verteld: ‘Melanie, je kan hier gewoon 24 uur per dag in en uit lopen’. Ik wist niet wat me overkwam. ‘Wat?’, zei ik, ‘Wat heerlijk, vrijheid!’ Ik was heel blij toen ik daar kwam. Iedereen was aardig en ze waren zo benieuwd naar me – iedereen kwam meteen kennismaken.

En toen kwam mijn werkbegeleider met een vacature voor de 50|50 coffee. Hij is echt mijn reddende engel geweest. Sinds ik daar werk, gaat alles zo perfect. Mijn collega’s zijn de liefste ooit, ik mag alles doen, ik krijg verantwoordelijkheden. Dat zou nergens anders mogelijk zijn met mijn achtergrond. Maar het zijn vooral de mensen waardoor ik hier zo graag kom om te werken - ik heb zulke schatten om me heen en iedereen is zo begaan met elkaar. Ik ben heel dankbaar dat mijn leven 180 graden is omgedraaid.”

Ervaringsdeskundige

“Ik heb nu zo’n mooie toekomst voor me liggen. Als ik alles op de rit heb, mag ik een opleiding gaan volgen tot ervaringsdeskundige. Dan krijg ik de kans om, samen met begeleiders, daklozen te helpen een toekomst op te bouwen. Met de rugtas aan ervaringen die ik heb, snap ik helemaal wat ze doormaken. Ik ben uit een diepe put omhooggeklommen en het lijkt me zo fijn om andere mensen te kunnen vertellen: ook al zit je daar, kom op, geef de moed niet op. Je kan eruit komen als je dat wilt. En dan kan je alsnog een mooie toekomst in het vooruitzicht hebben. Net als ik.”

Kerstfeest in de Stad

De Kerst gaat Melanie met een dankbaar gevoel in. “Ik heb zo’n leuk sociaal netwerk opgebouwd door mijn werk. Dat zijn allemaal vrienden geworden. We gaan allemaal zo leuk met elkaar om, dus Kerst vieren komt wel goed. Ik maak me daar niet zoveel zorgen om. We gaan samen gezellig eten, kletsen, spelletjes doen… en natuurlijk gaan we Kerstfeest in de Stad kijken.”

Kijk vanavond naar ‘Kerstfeest in de Stad’. OG3NE, Jamai, Samantha Steenwijk en Wolter Kroes zingen hartverwarmende kerstliederen. Ook vertellen cliënten van het Leger des Heils, waaronder Melanie, hun persoonlijke verhaal. De tv-uitzending is Eerste Kerstdag om 20.20 uur te zien op NPO1.

ZELFMOORDPREVENTIE
Heb jij zelfmoordgedachten? Deel dan (anoniem) je gedachten met zelfmoordlijn 113, via telefoonnummer 0900-0113 of via hun website. Zoek hulp; er staan mensen voor je klaar.

Foto's: Willem-Jan de Bruin
Lees ook: Kersthemel: een kerstverhaal voor volwassenen