Eva Logo
15 februari 2020 in Lijf & leven

Alie moest haar dochter (17) loslaten

Gerrianne is nog maar 15 jaar oud als de dokter vertelt dat ze kanker heeft. Een periode van angst en hoop volgt. Na anderhalf jaar overlijdt ze. Moeder Alie Rorije vertelt hoe het is om verder te moeten zonder haar geliefde dochter. ‘Het gaat met vallen en opstaan.’

Het is nu drie en een half jaar geleden dat haar dochter Gerrianne overleed. ''Van tevoren wist ik niet hoe het voelde om een kind te missen'', zegt ze. ''Ik had God, die ons altijd heeft geholpen het te dragen en die ons nog helpt. Maar ook dan heb je mensen nodig die je erop wijzen hoe je bijvoorbeeld bepaalde dingen anders kan doen. En die je laten zien dat je helemaal niet apart denkt of doet, dat het allemaal heel normaal is. Daarom heb ik sinds kort hulp van een rouwtherapeut.''

Hoop

Toen Gerrianne in 2014 ziek werd, bracht dat een onzekere tijd vol angst met zich mee. ''We hadden geen goede ervaringen met kanker, omdat vijf jaar eerder mijn vader eraan overleden was. Maar Gerrianne was vanaf het eerste moment vol hoop.''

Een zware tijd vol chemokuren volgde. ''Na elke kuur knapte ze weer op. Ze was een heel wilskrachtig meisje, een strijdster. Ze ging er fanatiek in.'' Het was dan ook een zware domper toen de chemo niet aansloeg. Wat volgde, waren bestralingen in Duitsland.

Daar was de confrontatie met andere zieke kinderen zo pijnlijk, dat Gerrianne het liefst na elke bestraling weer naar huis reed om met haar ouders en drie broers aan tafel te kunnen zitten. ''We zijn 26 keer 270 kilometer op en neer gereden.'' Ze was onvermoeibaar, blikt Alie terug. ''Ze deed het allemaal maar.''

Ze was onvermoeibaar

Er gloorde weer hoop toen de bestralingen succesvol bleken en de geslonken tumor succesvol verwijderd kon worden. Maar Gerrianne zelf bleef onrustig. Daarin werd ze bevestigd toen twee controles later een tumor boven de oude bleek te zitten en er een vlekje op haar longen zat. Niet veel later werd ook een tumor in haar bekken ontdekt, die niet verwijderd kon worden.

Daarmee werd alle hoop in een klap weggevaagd. Op dat moment waren Alie en Gerrianne, toen 16 jaar, samen in het ziekenhuis. Alie: ''Ze raakte in paniek en huilde erg. Ik heb toen samen met haar gebeden. Niet lang daarna werd ze weer rustig. Heel bijzonder was dat.''

Strijd

Door haar ziekte werd Gerrianne in rap tempo volwassen. Haar geloof in God, dat daarvoor op de achtergrond stond, maakte een enorme groei door. ''Ze was niet bang om te sterven. Haar toekomst in de hemel zag ze al voor zich. Ze besefte dat ze daar gelukkiger zou zijn dan op aarde.''

In die tijd heeft ze veel bij Alie in bed geslapen. ''Overdag was ze gewoon een puber. Maar ’s nachts werd ze angstig en kwam ze bij mij. We hebben ontzettend veel met elkaar gedeeld, gehuild en gebeden.''

Lees Alie's complete verhaal bij onze collega's van Ik mis je.

Lees ook:  Puber en rouw: ‘Ik leerde erover te praten’