Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo

'Ik voel me een nobody'

  • Maria Francesca Cundumi (42)
  • Weduwe, moeder van Wendy
  • Woont: in Bogota

“Twee dingen houden me staande: mijn vertrouwen in Jezus en mijn liefde voor Wendy. Ik ben single moeder. Ik pak elk baantje dat ik kan krijgen om voor haar te kunnen zorgen. Maar ik ben net mijn baan kwijtgeraakt.” 

“Ik werkte in de bouw. Daar hielp ik met het graven van gaten en het schoonmaken van de materialen. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat was ik weg. Mijn dochter Wendy was dan ’s middags na school alleen thuis. Dat was niet fijn, want het is niet veilig waar ik woon. Regelmatig liep ik langs een van de naschoolse opvang van Conviventia. Ik zag dan steeds allemaal moeders naar buiten komen en schoot na verloop van tijd een van hen aan. Ze zei: ‘Ga gerust eens naar binnen, het is een extra opleiding voor kinderen. Als je met de juf praat, kan jouw dochter er ook zo terecht.

Nu gaat Wendy ’s morgens naar een reguliere school, en ’s middags naar de opvang van Conviventia. Ik ben heel blij dat ze ergens bij hoort, het is goed voor haar. Zelf heb ik goede gesprekken met de psycholoog van Conviventia. Mijn man is door de guerillagroepen vermoord. Hier heb ik geleerd om erover te praten. Ik bid voor kracht, gezondheid om zo lang mogelijk voor Wendy te zorgen. En een eigen huis. Ik hoop dat Wendy iemand wordt. Zelf voel ik me al zo lang een nobody. Ik wil graag dat Wendy naar school gaat en een baan krijgt.

Wendy is een keer blijven zitten. Ik neem me dat mezelf ook kwalijk. Ik maakte lange werkdagen: ging om 7 uur de deur uit en was om 10 uur ’s avonds terug. Ik had geen gelegenheid om haar te helpen bij haar huiswerk. Nu ik geen werk heb, heb ik meer tijd voor Wendy. Ik doe alles om ervoor te zorgen dat ze het goed maakt. Vanmorgen heb ik om 4 uur mijn sollicitatieformulier naar een bedrijf buiten de stad gebracht, zodat ik om 8 uur weer terug kon zijn om haar te helpen met haar huiswerk.

Zelf kan ik nauwelijks lezen of schrijven. Ik schaam me daarvoor. Ik vind het zo belangrijk dat Wendy dit wel kan. Zelf zou ik ook graag een opleiding willen volgen, maar die kost geld. En dan kan ik niet meer in ons levensonderhoud voorzien. Wendy wil later verpleegster worden of arts. Haar oma is ernstig ziek geworden en overleed. In het ziekenhuis konden ze haar niet helpen. Zij wil dat anders doen. Ik moedig haar aan om ervoor te gaan. Als je bidt en volhoudt, is veel mogelijk.”