Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Eva Logo

'Mijn man vloog 12 meter door de lucht'

  • Sonia Celmira Moreno (43)
  • Weduwe en moeder van Francy (19), Stefany (18), Ramiro (16), Mileidy (15) en Steven (13). 
  • Woont in: Bogota 

Het gebeurde op dinsdagavond 1 juni 2010. We waren net klaar met het rapen van plastic en hadden ons karretje volgeladen, toen een vluchtende auto de hoek om scheurde en mijn man schepte. Hij vloog 12 meter de lucht door. Ik huilde, gilde wanhopig om hulp, maar het was al te laat. Hij was er niet meer. Ik bleef achter met vijf kinderen van 12, 11, 9, 7 en 5 jaar oud. 

Een aantal jaren geleden woonde ik samen met mijn man en de kinderen aan de andere kant van de stad. We leefden op straat en voorzagen in ons levensonderhoud door plastic te rapen. Tot die afschuwelijke dag.

Ik kon mijn kinderen moeilijk uitleggen wat er was gebeurd. Ze begrepen het niet. Ze zijn nu nog bezig om het te verwerken. Opeens was er een leegte in huis en moest ik de vader- en moederrol zien op te vullen. Ik ging door met het werk op straat, maar het was te gevaarlijk voor een vrouw alleen met de kinderen thuis in een gevaarlijke buurt. Ik besloot als huishoudster aan het werk te gaan, maar hierdoor zag ik mijn kinderen nauwelijks.

 Kort daarop kwam ik in contact met Conviventia. Daar zitten drie van mijn vijf kinderen nu op school. Ze vinden het er fijn. De oudste twee meiden zijn inmiddels afgestudeerd aan de PTI (accountant en health) en zoeken een baan. Conviventia heeft me zo enorm geholpen. Het team bood mij een baan aan als schoonmaakster op dezelfde school waar mijn kinderen naartoe gingen. Ook kregen we hulp bij de opvoeding. Ze hielpen me bovendien met financiële planning. Ik ben blij dat ik vlakbij de school woon en geen vervoer hoef te betalen. En het is een zegen om mijn kinderen tijdens mijn werk tegen te komen.

 Ik worstel wel met mijn financiën. Ik ben de kostwinner, maar omdat ik parttime werk, verdien ik net te weinig om mijn kinderen genoeg te eten te geven. Mijn oudste dochters hebben nog geen werk gevonden. Dat baart me zorgen. Ik moet kiezen tussen een doktersbezoek of een ontbijt. Ik heb een contract van tien maanden per jaar (twee maanden per jaar is de school dicht) en die momenten vul ik op met andere schoonmaakbaantjes. Omdat we arm zijn, zou je kunnen zeggen dat we weinig kunnen bereiken, maar ik vertrouw erop dat met God alles mogelijk is. Hij werkt boven onze verwachtingen.”