Icon--npo Icon--EO Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
22 juni 2018 in Geloof

Hanna Kolijn (81) ging in gebed met Hanna

Een Hanna die naar het klooster komt om samen te bidden met Hanna uit de Bijbel. En ze is ook nog eens 81 jaar! De oudste deelneemster van Eva’s Kloosterretraite, Hanna Kolijn, vertelt hoe zij de tweedaagse heeft beleefd.

Waarom wilde u meedoen aan Eva’s Kloosterretraite?

“Een goede vriendin van mij en ik lezen de Eva en zij stelde voor om te gaan. De rust, de stilte die aangeboden werd sprak ons erg aan. Gezien mijn leeftijd mag ik het rustiger aandoen, maar ik heb toch wel een erg volle agenda! Ik ben gepensioneerd officier bij het Leger des Heils, maar ik doe nog steeds vrijwilligerswerk als heilssoldaat, waarbij ik vooral pastoraal werk doe. Ook het thema paste perfect: de stilte in met Hanna.”

Hoe heeft u het ervaren?

“De locatie was prachtig, het weer was perfect, alles werkte mee. Het mooie vond ik ook de contacten met elkaar. We mochten natuurlijk niet echt praten, maar op de momenten dat het kon, kwam je toch wel tot een diepgaand gesprek. Met vrouwen die je niet eens kende. We komen uit verschillende richtingen, maar we zijn één in ons verlangen naar stilte en het zoeken naar Gods aanwezigheid.”

Wat was het meest bijzonder aan de tweedaagse?

“Aan het eind van de twee dagen kwamen er nog vrouwen naar ons toe. ‘Dankjewel voor wie je bent geweest voor ons’, zeiden ze. Die verbondenheid met elkaar vind ik zo prachtig! Dat je dan toch blijkbaar wat uitstraalt en dat je dat mag delen, dat vind ik heel bijzonder. Het samen zingen vond ik daarnaast erg bemoedigend. En niet te vergeten de preken van Ron van der Spoel. Dat we direct mogen zijn naar God en de eenvoud die we in onze gebeden mogen gebruiken, geïnspireerd door Hanna, dat raakte me.”

Heeft u God ook mogen ervaren in het klooster?

“Ja, heel dichtbij. Tot in het diepst van mijn ziel sprak Hij tot me; ik voelde een diepe ontroering. Ik dacht, wie ben ik dat ik God zo dichtbij mag voelen? Ik ben maar een gewoon mens, maar U bent zo dichtbij. Dat merkte ik ook bij het avondmaal. Dat was echt een moment met mijn Heer. Hij heeft dit voor mij gedaan: Zijn leven gegeven, Zijn bloed vergoten en ik mag door Hem een kind van God zijn.”

Wat heeft u geleerd van Hanna?

“Wat voor mij ook een intense beleving was, is het dankbaar zijn. Zoals Hanna dat in het zoeken en vinden van de rust bij God zo mooi heeft verwoord in haar lofzang. Haar vertwijfeling, haar eenzaamheid, haar zoeken naar God met alles wat haar tegenstond, maar toch het trouwe van haar. Als je wat ouder wordt, zitten al deze facetten ook in je leven, je bent ze allemaal waarschijnlijk wel eens tegengekomen ooit. Ieder mens draagt zo een eigen rugzakje mee, met pijn, verdriet, teleurstellingen. Maar daarin mogen we ook bij God komen en het loslaten."