Eva Logo
borstkanker
14 juli 2019 in Lijf & leven

Annekes zus overleed aan borstkanker

Anneke (51) verloor op jonge leeftijd haar vader en vier ooms aan kanker. Als ook haar zus, dertien jaar later - na vier jaar ernstig ziek zijn - overlijdt aan borstkanker, staat haar leven op z’n kop. Door al deze gebeurtenissen heeft ze een levensmotto: ‘Vier het leven!’.

“Mijn zus Marianne en ik waren een bijzonder stel. Totaal verschillend en altijd in voor gezelligheid en plezier. Zij kende mij zoals ik was. Nadat onze vader, na een ziekbed van twee weken, veel te jong aan kanker overleed, zei ze regelmatig: ‘Ik ben bang dat er een dag komt dat ik het ook heb’. Ik zei dat ze zulke dingen niet moest denken of zeggen. Jaren later was ze zwanger van haar tweede kindje en voelde ze knobbels in haar borst." 

Zwanger

"Vanwege de zwangerschap zocht ik er niet veel achter. Ik merkte dat ze zich zorgen maakte en voor haar eigen geruststelling is ze naar de huisarts gegaan. Ze werd doorgestuurd naar het ziekenhuis en al snel kregen we te horen dat ze borstkanker had. In de zwangerschap! Wat nu? De situatie was vreselijk. Ze hebben haar geopereerd en daarna was ze volgens de artsen schoon. We vierden de komst van de baby en inmiddels was ik zelf ook weer zwanger. Een paar dagen na de geboorte van onze zoon moest ze voor controle naar het ziekenhuis. Het bleek uitgezaaid te zijn. Dramatisch."

Geknokt tegen borstkanker

"Mijn zus ging een weg in van chemokuur naar herstel, naar een periode van schoon zijn en dan toch weer ontdekken dat het uitgezaaid was. Vier jaar lang was het een groot onzeker bestaan. Ik kon ieder moment een telefoontje krijgen dat alles weer overhoop lag. Dat was zo'n worsteling voor mij. Ik heb zo ongelofelijk veel respect voor haar. Ze heeft geknokt voor haar leven. Ze kon niet accepteren dat ze haar gezin moest achterlaten maar wist ook dat ze de ziekte, menselijkerwijs, niet zou overleven."

'Het voelde alsof er een stuk van mezelf wegging'

"Er is veel voor en met haar gebeden. Iedereen hoopte op een wonder. Ze had zich, als moeder en onderwijzeres, een paar doelen gesteld: tastbare herinneringen achterlaten voor haar twee kinderen en haar jongste dochter - als ze vier jaar werd - zelf naar school brengen. In december werd haar dochter vier jaar en in maart is ze overleden."

Borstkanker

Niet te bevatten

"Ik was erbij. Ik weet nog dat ik daarna naar buiten liep en zo ongelofelijk intens gehuild heb. Het voelde alsof er een stuk van mezelf wegging. Dit zou nooit meer goedkomen. Het was donker en ik zag een heldere sterrenhemel en een mooie maan. Het was gewoon klaar. De hemel was even heel dichtbij en tegelijkertijd heel ver weg. Marianne was ineens daar? Er zit zo’n gat tussen, even hiervoor was ze hier nog. Dat is niet te bevatten.

Mijn vader overleed plotseling aan kanker. Dat was erg. Maar vier jaar zo’n gevecht is ook verschrikkelijk. Toch heeft die periode mij ook veel gebracht. Ik heb een andere kijk op het leven gekregen. Ik was altijd bezig met mijn toekomst. Plannen maken en vooruit denken. Ik weet nog goed hoe vanzelfsprekend wij op een feestje, in het bijzijn van mijn zus, spraken over dromen ‘als mijn kinderen later groot zijn’. Zij zat erbij en wist dat die tijd niet zou komen. Ik had met haar te doen."

'Voor mijn zus was morgen te ver weg'

"Zij vond zo’n opmerking helemaal niet erg. Ze was een diepgelovige vrouw die iedere dag met haar kinderen op schoot zong: ‘Dit is de dag, dit is de dag die de Heer ons geeft…’. Het voelde echt alsof ze manna voor iedere nieuwe dag kreeg. Als ik toch in die woestijn had gelopen, had ik mijn zakken helemaal volgestopt. Mijn zus leefde per dag. Morgen was veel te ver weg. Ik heb me zo vaak afgevraagd hoe ze dat toch deed."

Vier het leven

"Ik was iemand die een carrière belangrijk vond. Door het overlijden van zoveel dierbaren heb ik geleerd dat het leven broos is. Ik geniet net als vroeger intens van het leven, maar onderliggend is er veel veranderd. Door alle gebeurtenissen weet ik dat wat er ook gebeurt, het sowieso goed is. Ook als het plotseling voorbij zou zijn. God is erbij. Ik vier het leven met ons gezin, met familie, vrienden en met God."

Mont Ventoux beklimmen voor kankeronderzoek

"Het leven vieren betekent voor mij dat ik bewust leef, aandacht heb voor mijn mentale en fysieke conditie en geniet van de mooie en positieve momenten in het leven. Hierin paste de uitdaging om mee te doen met de beklimming van de Mont Ventoux. Samen met drie neven en een oom ging ik op 6 september deze uitdaging op de fiets aan. In onze familie komt zoveel kanker voor, het was daarom erg bijzonder om dit als familie te volbrengen. Ik vond het ook spannend. Wat doe ik mezelf aan? Ik duik weer in de ellende van toen. Maar toch ging ik het doen. Het was een volgende fase van verwerking. Ik vocht op die berg om een heel klein beetje mee te maken wat mijn vader en mijn zus hebben doorstaan.”

Lees ook hoe Anneke op jonge leeftijd haar vader aan kanker verloor

Geen artikelen, podcasts of evenementen missen? Meld je hier aan voor onze nieuwsbrief!