Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
alleenstaand en ongeneeslijk ziek
3 september 2019 in Liefde & relatie

Alleenstaand en ongeneeslijk ziek

Als je grootste angst werkelijkheid wordt en je krijgt de boodschap dat je ongeneeslijk ziek bent, is het fijn als je troost kunt zoeken bij je partner. Hij of zij kan je ondersteunen en vergezellen naar uitslagen en behandelingen. Maar wat nu als je alleenstaand bent? Wie is er dan voor je tijdens die moeilijke momenten? Corine Murk (41) is alleenstaand en ongeneeslijk ziek.

“Ik voelde al een jaar iets in mijn borst wat ik niet vertrouwde. Zelf dacht ik aan borstkanker, maar ik werd keer op keer met een kluitje in het riet gestuurd door mijn huisarts. De ene keer zei hij dat ik waarschijnlijk in een vervroegde overgang zat - terwijl ik nog maar 38 jaar was - een volgende keer had hij weer een andere vage verklaring. Uiteindelijk kon de huisarts niet langer om mijn vermoedens heen, omdat er zelfs uiterlijke kenmerken van borstkanker optraden. Ik werd voor onderzoek doorverwezen naar de mammacare. Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet waarom mijn toenmalige huisarts niet de moeite heeft genomen om een simpele bloedtest af te laten nemen. Ik denk dat alles dan heel anders zou zijn verlopen.”

Drie tumoren

“Tijdens het de maken van de mammografie hoorde ik een hoop gefluister en moest er overlegd worden met een arts. Er werd besloten dat er meteen een biopsie moest plaatsvinden. Daaruit bleek dat ik drie grote tumoren in mijn borst had. De grootste was zelfs al zes en halve centimeter groot. Het slechte nieuws hield niet op, want het was al uitgezaaid naar zeventien lymfeklieren. Ik bleek het HR2 eiwit te hebben, een zeer agressieve vorm van borstkanker.” 

'Helaas leer je in zware tijden wie je vrienden zijn’

“Deze boodschap sloeg in als een bom. Ik ben alleenstaand en dat maakt het allemaal best ingewikkeld. Ik voorzag meteen allerlei praktische problemen, want wie kon er met mij meegaan naar het ziekenhuis voor de operaties, chemokuren en andere behandelingen? Wie zou er voor mij kunnen zorgen als ik beroerd thuis lag? Gelukkig ben ik gezegend met een aantal lieve vriendinnen die proberen er zoveel mogelijk voor mij te zijn tijdens dit soort momenten. Maar zij hebben ook nog hun eigen gezinnen en een dag duurt tenslotte 24 uur.”

“Helaas leer je in zware tijden wie je vrienden zijn. Er zijn er al heel wat afgehaakt inmiddels. ‘Joh Corien, het ligt verder niet aan jou, maar we willen voorlopig even geen contact’, werd mij via een whatsapp gesprek gezegd. Mensen van wie ik het nooit had verwacht trokken zich terug. Daar heb ik het nog steeds erg moeilijk mee.” 

'Ik lag daar stervende in mijn huis en was vreselijk eenzaam'

“In het ziekenhuis worden geen kostgangers gehouden, dus vijf dagen nadat mijn borst en alle besmette klieren waren verwijderd werd ik naar huis gestuurd. Als ik terugdenk aan deze tijd voel ik opnieuw de eenzaamheid. Door de chemokuren kreeg ik last van diarree en misselijkheid. Ik was zo verzwakt dat het mij regelmatig niet lukte om op tijd mijn bed uit te komen om naar het toilet te gaan. Ik had de kracht niet om die ongelukjes op te ruimen en lag soms, totdat de thuiszorg de volgende morgen kwam, in mijn eigen vuil. Het was mensonterend en vreselijk traumatisch. Het ging zo slecht met mij dat de thuiszorg regelmatig dacht dat zij mij de volgende dag niet meer levend aan zouden treffen. Ik lag daar stervende in mijn huis en was vreselijk eenzaam. Er was niemand die mij kon wassen, een kopje thee bracht, even met mij kon bidden of gewoon even naast mij zat.”

“Ik vond de eenzaamheid erger dan alles wat ik op medisch gebied mee heb moeten maken. Erger dan de gedachte om te moeten sterven. Sterker nog, ik verlangde er juist naar om te sterven. Wat had ik nog om voor te leven? Bij God zou ik nooit meer eenzaam of ziek zijn. Ik weet dat de kanker terug gaat komen, het is alleen de vraag wanneer. Ik zie er niet tegenop om te sterven en ga ook niet opnieuw de strijd tegen kanker aan. Het is alleen mijn grootste angst om opnieuw ziek en verzwakt op bed te komen liggen, de dood in de ogen te kijken en helemaal alleen te zijn.” 

Chemobrein

“Helaas heb ik door de chemokuren een chemobreingekregen en is het lastig om uit de bijbel te lezen en te begrijpen wat ik lees. Dat maakt mij best weleens verdrietig. Ook heb ik aan de chemokuren de spierziekte polyneuropathieovergehouden. Hierdoor heb ik veel pijn en kan ik niet meer fietsen en nog maar kleine stukjes lopen. Als ik terugdenk aan mijn leven voor de diagnose, toen ik een leuke creatieve baan had en voor televisie en theater werkte, heb ik het best weleens moeilijk. Ik moet vanaf de zijlijn toekijken hoe iedereen zijn of haar leven leidt. De tumor is verwijderd, de chemo’s liggen achter mij, maar dit alles heeft fysiek wel zijn sporen achtergelaten. Dagelijks loop ik tegen de beperkingen aan die dit met zich meebrengt.” 

“Op de momenten dat ik de neiging krijg om mij over te geven aan sombere gedachten, krijg ik gelukkig altijd een bemoedigend lied in mijn hoofd. Ik geloof vast dat God dit doet om mij te troosten. Soms is dat een mooi lied van Sela, de andere keer een Opwekkingslied. Dat zet mij altijd met beide benen op de grond en dan besef ik hoeveel ik nog wél heb. Ik houd van knutselen en creatief bezig zijn en dat kan ik gelukkig nog steeds.” 

'Tóch kan ik zeggen dat mijn kanker een cadeautje van God is'

“Als ik de liefde van God niet zo sterk zou voelen in mijn leven, had ik de moed al lang opgegeven. Er zijn momenten dat ik ontmoetingen met Hem mag hebben en Hem zó duidelijk ervaar. Ondanks alles kan ik zeggen dat mijn leven met kanker een cadeautje van God is. Ik besef hoe vreemd dat klinkt, maar ik zou God nooit zó hebben ervaren in mijn leven als ik geen kanker had gekregen. Ik ben hierdoor dichter bij Hem gekomen en dat leven is zoveel rijker dan mijn perfecte leventje van voor die tijd. Ondanks de pijn, de moeizame weg die ik moet gaan en de eenzaamheid, zijn er veel momenten dat ik gelukkig ben en dat ik al iets mag proeven van de hemel.”

“Ik herken mijzelf echt in het prachtige lied Leef met volle teugen":

Leef met Volle Teugen - Elbert Smelt ft. Kinga Bán (Official Video)

Lees ook over Judith, die er als single moeite mee had dat ze nooit moeder zou worden: "Toen ontdekte ik dat je ook zonder partner pleegmoeder kunt worden".