Icon--npo Icon--EO Icon--eva Icon--eva-slogan Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--pinterestCircle Icon--facebook Icon--facebookCircle Icon--twitter Icon--snapchat Icon--instagram Icon--clip Icon--whatsapp Icon--pinterest Icon--youtube Eva Logo
Zwangerschap
3 oktober 2019 in Lijf & leven

‘Ik gun het jullie zo’: hoe zwanger zijn verdeelt

Charlotte ontdekte in de aanloop naar haar zwangerschap dat er een keiharde muur is tussen de wereld van zwangeren en niet-zwangeren. “Alsof er twee smaken zijn: óf je bent de grens naar het moeder- of vaderland al overgestoken, óf nog niet.”

Ik heb ze altijd wel gewild. Kinderen. Als ik op school de opdracht kreeg om de toekomst te tekenen, vulde mijn witte vel zich met iets dat op een huis leek, vergezeld door twee ietwat grotere gedaantes - mannelijk en vrouwelijk - vier kleinere figuren die kinderen moesten voorstellen, een boom en een kom met vissen. Precies zoals ik het kende van mijn eigen gezin. Zwanger worden leek altijd vanzelfsprekend.

'Óf je was zwanger, óf je was het (nog) niet'

Toen ik eenmaal in de gelegenheid was om een eigen gezin te stichten, kwamen er steeds meer vragen over het toekomstplaatje dat ik op dat witte vel papier had geschetst, dat netjes door mijn moeder was opgeborgen in de multomap vol knutsels van mijn hand. Ik discussieerde erover in mijn hoofd, met mijn man, met vrienden. Want: is het niet egoïstisch om kinderen te willen in een wereld waarin al zoveel kansloze en ouderloze kinderen wonen? Kan en wil ik die slapeloze nachten en grote verantwoordelijkheid wel aan? En: wat als ik überhaupt geen kinderen kan krijgen?

Next level

Waar een paar jaar geleden de ene na de andere huwelijksaankondiging op de mat viel, herhaalde het riedeltje zich nu weer, maar dan met zwangerschapsaankondigingen. De ene na de andere prachtige baby zag het levenslicht. Het was de volgende, logische stap. Een nieuw level in het spel dat leven heet. Alsof er twee smaken waren: óf je was de grens naar het moeder- of vaderland al overgestoken, óf nog niet. Hoorde je bij de laatste groep, dan hoorde je al snel – goedbedoeld: ‘Ik gun het jullie ook zo’ (tijdens kraamvisite, met een baby in je armen), ‘staat je goed’ of ‘jullie zijn vast de volgende!’

'Het lijkt haast onoverkomelijk dat sommige vriendschappen in mindere of meerdere mate vervagen'

Maar het spel dat leven heet geeft zich niet zo gauw gewonnen, ontdekte ik al snel. Toen mijn man en ik na een aantal maanden vrijwilligerswerk besloten dat wij wel klaar waren voor de next level en het niet zo snel ging als we hoopten, ontdekten we hoe gevoelig het onderwerp eigenlijk is. Hoe snel een opmerking over zwangerschap of kinderen in het verkeerde keelgat kan schieten. Dat er veel meer redenen bestaan voor het niet hebben van kinderen dan ‘het lukt ze niet’ of ‘ze willen ze niet’. Omdat het leven soms gewoon anders loopt dan je van tevoren had geschetst. Doordat je ziek wordt, ‘die ene’ niet vindt, een IVF-traject te zwaar blijkt. 

Erbij horen

Ik ontdekte in dat ‘niemandsland’ nog iets. Namelijk hoe groot de muur soms kan voelen tussen het ‘kinderloze’ of ‘kindvrije’ land en het ‘moeder- en vaderland’. Het lijkt haast wel onoverkomelijk dat sommige vriendschappen in mindere of meerdere mate vervagen, wanneer je je niet aan dezelfde kant van de muur bevindt. Dat je je er toch een beetje minder of meer ‘bij voelt horen’ als je wel of niet zwanger bent. Hoe hard je er ook probeert tegen te vechten.

Misschien helpt het, leerde het boek Echte vrouwen krijgen een kind, waar een ‘kindvrije’ vriendin me op wees, om elkaar los proberen te zien van de twee smaken ‘wel of geen kinderen’. Om elkaars keuzes te respecteren, blij te zijn voor elkaar, te verwachten met elkaar en elkaar vooral als mensen te blijven ontmoeten. Om niets voor elkaar in te vullen, maar elkaar open vragen te blijven stellen. En om te beseffen hoe groot de impact van zo’n kleine rups op het leven van een mens is, maar er niet in te verdrinken. 

Trappelende baby

Ik sta op de grens van het moederland. Ontzettend blij, dankbaar en ‘bezig’ met de baby die ik voel trappelen. Tegelijkertijd hopend dat ik naast de moeder die ik mag worden ook gewoon Charlotte blijf. Partner, dochter, collega, vriendin, mens. Het is nu al een uitdaging. Wens me maar succes.

 

Lees ook: ‘Ook als onvruchtbaar stel kun je heel vruchtbaar zijn’