Eva Logo
Abortus
16 november 2019 in Liefde & relatie

‘Het leek alsof iedereen om mij heen een abortus als enige mogelijkheid zag’

Anna krijgt van haar vriend de keuze om een abortus te ondergaan of hun relatie te verbreken. Omdat Anna geen werk en geen woning heeft lijkt een abortus de meest voor de hand liggende oplossing. Tóch kiest Anna voor haar kindje, met alle gevolgen van dien.

Anna“Totaal onverwachts ben ik zwanger geraakt. Ik had al twee kinderen uit een eerdere relatie en wist hoe mooi het moederschap was, maar deze zwangerschap kwam op een moment dat het totaal niet uitkwam. Lichamelijk zat ik niet goed in mijn vel en mijn vriend zat ook niet op het vaderschap te wachten. Hij wilde dat ik een abortus zou ondergaan, maar ik ben katholiek opgevoed, dus een abortus staat niet in mijn woordenboek. Toen ik ervoor koos om het kindje te houden, beëindigde hij onze relatie.”

‘Een abortus was voor mij geen optie’

Ik ben geboren en getogen op Curaçao, maar ben naar Nederland gekomen om behandeld  te worden voor reuma. Op Curaçao zijn geen reumatologen werkzaam, dus toen mijn klachten verergerden, was ik genoodzaakt om mijn twee kinderen, van zes en veertien jaar, bij mijn moeder achter te laten en voor behandelingen naar Nederland te vertrekken.

Abortus in Nederland

In Nederland ging ik bij een goede vriend wonen. Eenmaal onder behandeling van een reumatoloog begon ik stukje bij beetje op te knappen. Ik kreeg een relatie met mijn huisgenoot. Enkele maanden later bleek ik, door de pil heen, zwanger te zijn geraakt. Achteraf hoorde ik dat de werking van de pil sterk was verminderd door alle medicatie die ik slikte. Toen ik mijn vriend vertelde dat ik zwanger was, zei hij dat ik kon vertrekken als ik besloot het kind te houden. Omdat een abortus voor mij geen optie was, vertrok ik naar een neef, waar ik tijdelijk kon wonen.”

Er werd mij verteld dat ik ‘dit probleem’ snel op moest lossen’

“Een van de voorwaarden waaraan ik moest voldoen om in aanmerking te komen voor een uitkering en een woning, waren verplichte sollicitatiegesprekken. Toen ik dertien weken zwanger was, voelde ik mij zo beroerd dat ik mij moest afmelden voor één van die gesprekken. ’s Middags werd ik opgebeld door een medewerkster van de sociale dienst.

Geen toekomst

Toen ik haar uitlegde dat ik zwanger was en dat ik mij die dag te ziek voelde om naar het sollicitatiegesprek te komen, zei ze tegen mij dat ik ‘dit probleem’ snel moest ‘oplossen’. Ze vertelde mij dat het niet de bedoeling was om in Nederland te komen wonen om vervolgens mijn handje op te houden. Ze zei dat ik mijn huidige kinderen al geen toekomst te bieden had, laat staan dit kind. Een ticket naar Curaçao of een abortus waren in haar ogen de enige opties die er waren.”

‘Met pijn in mijn hart ben ik naar de abortuskliniek gegaan’

“Ik stond versteld van de uitspraken van deze medewerkster van de sociale dienst. Natuurlijk besefte ik dat mijn situatie verre van ideaal was, maar ondanks dat de komst van dit kindje ongepland was, was dit kindje net zo welkom als mijn andere kinderen. De vrouw vertelde dat mijn kindje direct na de geboorte door de kinderbescherming zou worden meegenomen, als ik tegen die tijd nog steeds geen vaste woon- of verblijfplaats had. Om mezelf een hoop ellende te besparen, kon ik maar beter meteen voor een abortus kiezen, volgens haar. De uitkomst zou immers hetzelfde zijn: mijn kind zou worden weggehaald.

Bang

Bang geworden door haar beweringen, wist ik niet meer wat ik moest doen. Met pijn in mijn hart ben ik naar een abortuskliniek gegaan. Gelukkig trof ik daar een begripvolle medewerkster. Zij merkte dat ik mijn kindje graag wilde houden en stuurde mij naar huis om er nog eens goed over na te denken. Hoe moeilijk mijn omstandigheden ook waren, ik kon mijn kindje met geen mogelijkheid laten aborteren.”

‘Er zijn nachten geweest dat ik in een auto heb geslapen’

“Toen ik zeven maanden zwanger was, moest het huis van mijn neef gesloopt worden en kon ik niet langer bij hem wonen. Ik had twee weken de tijd om een andere woning te vinden, iets wat mij niet is gelukt, ondanks al mijn inspanningen. Uiteindelijk werd ik naar Centraal Onthaal gestuurd, een opvanghuis voor dak- en thuislozen. Daar kreeg ik te horen dat zij mij alleen een ticket naar Curaçao konden bieden. 

Abortus kiezen

Ook hier kreeg ik de vraag waarom ik voor het kind had gekozen en niet voor een abortus. Deze vraag maakte mij verdrietig. Het leek wel of iedereen om mij heen abortus als enige mogelijkheid zag. Ondanks het feit dat ik niet voor de makkelijkste weg heb gekozen, ben ik, elke keer als ik naar het lieve gezichtje van mijn zoontje Zylrd kijk, dankbaar dat ik mij niet heb laten beïnvloeden door de meningen van de mensen om mij heen! 

Omdat mij bij Centraal Onthaal opnieuw werd verteld dat mijn kindje zou worden afgepakt als ik geen woning had na zijn geboorte, was ik erg bang geworden. In de weken daarna hield ik mij verborgen voor de sociale dienst en nam ik mijn telefoon niet meer op. Ik was wanhopig op zoek naar een plek voor de nacht en belde diverse opvangplekken voor een overnachting. Overal kreeg ik te horen dat dit alleen via mijn contactpersoon bij de sociale dienst geregeld kon worden, maar haar probeerde ik juist te ontlopen. Er zijn nachten geweest dat ik in een auto heb moeten slapen of op een matras in een leegstaand pand.”

‘Ik bleef nog lange tijd bang dat mijn zoontje afgepakt zou worden’

“Ik heb elke dag van mijn zwangerschap tot God gebeden om hulp, maar het werd steeds donkerder om mij heen. Net toen ik dacht dat er geen God bestond, bracht Hij een medewerkster van de gemeente op mijn pad. Zij trok zich mijn lot erg aan en besefte dat er snel gehandeld moest worden. Zij belde de Stichting Schreeuw om Leven en eindelijk, na maanden, kreeg ik écht hulp. Zij regelden met hun Er is Hulp programma een gastgezin voor mij. Drie dagen voor de geboorte van Zylrd maakte ik kennis met Karin en Leen. Zij stonden ingeschreven als gastgezin bij Schreeuw om leven en hadden voldoende ruimte in hun hart en in hun huis om vrouwen in nood een veilige plek te bieden. 

Ik ben in een geboortehotel bevallen en ging een week later bij Karin en Leen wonen. De eerste nacht heb ik de hele nacht liggen huilen. Alle spanning kwam eruit. Het heeft nog wel even geduurd voordat ik de mensen om mij heen durfde te vertrouwen en ik niet meer bang was dat mijn zoontje van mij afgepakt zou worden.”  

Dankbaar

“Ik ben God zo dankbaar dat Hij Karin en Leen op mijn pad bracht. Hierdoor heb ik nu een veilige plek waar ik, zonder dat ik bang hoef te zijn, voor mijn twee zoontjes mag zorgen. Mijn zesjarige zoontje Gilmarion is een maand na de geboorte van Zylrd naar Nederland gekomen. Mijn oudste dochter wil liever haar opleiding op Curaçao afmaken. Zelf kan ik niet meer terug naar Curaçao, want ik zal levenslang onder behandeling moeten blijven voor mijn reuma. Ik hoop dat ik gauw een baan en een huisje kan vinden. Gelukkig mag ik voorlopig nog bij Karin en Leen wonen en gebruikmaken van het sponsorplan van Er is hulp en krijg ik gratis luiers en baby verzorgingsproducten. 

Het belangrijkste is dat ik mag weten dat ik er niet alleen voor sta. God heeft liefdevolle, gelovige mensen op mijn pad geplaatst en door de manier waarop Karin en Leen met God leven, heb ik God ook persoonlijk leren kennen.”

Lees ook: Julia (17) was tegelijk zwanger met haar moeder