Eva Logo
peanut butter falcon film recensie review
16 december 2019 in Films & series

The Peanut Butter Falcon: een lieve feel-good film met een rauw randje ★★★★☆

Het wordt nu al de liefste film van deze eeuw genoemd. En groot gelijk, want The Peanut Butter Falcon – een film die je prima kan typeren als underdog tussen alle blockbusters – grijpt je binnen enkele minuten en laat je niet meer los. Vanaf 19 december draait ‘ie in de bioscoop.

Een jonge man gaat tegenover een oude dame aan tafel zitten. Hij zet zijn dienblad neer en tovert een tekening met instructies uit zijn zak. Zonder iets te zeggen geeft hij die aan de vrouw. Ze snapt meteen wat hij haar vraagt en toont een knap staaltje acteerwerk door te doen alsof ze zich verslikt. Verschrikt haast het personeel zich naar haar toe. Alles verloopt volgens plan – niemand let op hem. De man zet het op een rennen.

Downsyndroom

Regisseurs Tyler Nilson en Michael Schwartz weten het karakter Zak (gespeeld door Zack Gottsagen) op zo’n briljante manier te introduceren dat je hem meteen mag – zijn hele wezen, inclusief zijn downsyndroom. Zaks hart kent geen grenzen, en ook zijn dromen niet. Hij weet wat hij wil in het leven en laat zich niet makkelijk tegenhouden dat te bereiken. Zelfs niet wanneer hij getackeld wordt door het personeel bij zijn ontsnappingspoging uit het tehuis.

The Peanut Butter Falcon past niet in het ‘normale’ rijtje Hollywoodfilms. Vanaf het allereerste begin was hij al uniek. Het idee voor de film begon namelijk niet met een verhaal, maar met een persoon. Regisseurs Tyler en Michael ontmoetten Zack op een kamp voor mensen met een beperking, waar hij hen vertelde over zijn droom om filmster te worden. Dat inspireerde de mannen. Ze besloten met Zack op te trekken en schreven een filmscript: The Peanut Butter Falcon.

Waar gaat het over?

Het verhaal draait om Zak, een 22-jarige man met downsyndroom, die in een verzorgingstehuis woont en verzorgd wordt door de vriendelijke Eleanor. Hij droomt erover professioneel worstelaar te worden en les te krijgen van zijn grote idool ‘Salt Water Redneck’. Steeds weer probeert hij te ontsnappen uit het tehuis. En met hulp van zijn bejaarde kamergenoot weet hij er tussenuit te glippen. Zijn zoektocht naar de worstelschool van ‘Salt Water Redneck’ begint.

Tegelijkertijd maken we kennis met Tyler, een jonge man die als visser door het leven dwaalt. Als hij ontslagen wordt vanwege diefstal, steekt hij als wraak de netten en krabkooien van zijn voormalig werkgever in brand. Hij vlucht van zijn boze collega’s in één van de oude bootjes die aan de kade ligt. Daar ontdekt hij Zak, die de boot als slaapplek uitgekozen had. Tyler wil de naïeve Zak ergens aan de kade achterlaten, maar besluit hem uiteindelijk toch niet alleen te laten.

'Jullie zijn geen wolven, maar schapen, afgedwaald van Zijn kudde'

Het vreemde tweetal gaat samen verder. Langzaam wordt duidelijk hoe de twee mannen allebei – op hun eigen manier – met het leven worstelen. Als ze een boot proberen te stelen op het erf van een blinde, religieuze man, worden ze uiteindelijk door hem geholpen. Hij zegt tegen ze: “Er zijn wolven in deze wereld en er zijn schapen in deze wereld. En ik kan jullie dit zeggen: jullie zijn schapen, afgedwaald van Zijn kudde.” Steeds meer opent de gebroken Tyler zijn hart voor de onschuldige Zak; iets wat hij lange tijd voor niemand gedaan heeft.

Vriendschap tussen de acteurs

De chemie tussen de drie acteurs is merkbaar in elke scene. Het voelt warm, liefdevol en vol acceptatie. En dat gevoel is niet gespeeld. Tussen acteurs Shia Labeouf (Tyler), Dakota Johnson (Eleanor) en Zack Gottsagen (Zak) schijnt een bijzondere vriendschap te zijn ontstaan tijdens het filmen.

Een rauw, maar ook puur randje

Het gebrokene dat de acteurs in de film laten zien is ook niet 100% gespeeld. Zack heeft écht downsyndroom. En Shia worstelt al jaren met een alcoholprobleem. Hij is tijdens het filmen van The Peanut Butter Falcon zelfs opgepakt voor openbaar dronkenschap.

Misschien is het dat rauwe randje in de persoonlijke levens van de acteurs dat maakt dat The Peanut Butter Falcon heel echt en puur voelt. Niets aan de film is overdreven, niets is cliché. En juist daardoor beleef je de film bijna mét de karakters, terwijl ze van alles ervaren: schuld, boosheid, wraak, angst, verdriet, geborgenheid, liefde en vriendschap. Let op: die rauwheid betekent ook dat er in The Peanut Butter Falcon scenes voorbijkomen met enig alcoholgebruik, geweld en grof taalgebruik.

Conclusie: een rauwe feel-good film

Het idee voor deze film begon bij een persoon en bij het maken van de film is die focus niet veranderd. Het zijn echt de karakters in de film die centraal staan – niet de gebeurtenissen. Dat zorgt ervoor dat de film soms een wat ‘traag’ gevoel geeft, maar toch is er ook een aantal momenten van spanning waarbij je je hart even vasthoudt. Daarnaast leef je enorm mee met de drie karakters, waardoor je wilt weten hoe het verder gaat.

The Peanut Butter Falcon komt op geen enkele manier cliché of gemaakt over – terwijl je het wel een feel-good film kan noemen. Hij mist de Hollywood glitz and glam en is niet groots en meeslepend. Toch weten de drie karakters je te pakken. Tyler, Zak en Eleanor smelten langzaam je hart, tot je met een verliefde glimlach in de bioscoopzaal achterblijft.

The Peanut Butter Falcon heeft naast 11 prijzen, ook de ‘Seal of Authentic Representation for accurate depictions of people with disabilities’ (= een soort eretitel/keurmerk voor authentieke en nauwkeurige vertegenwoordiging van mensen met een handicap) mogen ontvangen.