Lauren Verster ontmaskert schoonheidsbeloftes: ‘Ik zal weinig vrienden overhouden in die industrie’
Interview
Leestijd: 7 min
Interview
Leestijd: 7 min
Witte tanden, volle lippen, glanzend haar, minder rimpels en voor altijd jong – wat is er waar van al die schoonheidsbeloftes? Vrij weinig, zegt tv- en radiomaker Lauren Verster (45), die sinds kort de podcast Beauty Bullshit maakt. “De cosmetische industrie speelt in op onze onzekerheden. En ondertussen groeit de plasticberg.”
“De cosmetische industrie doet beloftes die misleidend en zwaar overdreven zijn. Kijk naar een potje anti-agingcrème: binnen een maand zou je 26 procent minder voorhoofdsrimpels hebben, 29 procent minder kraaienpootjes en 42 procent minder neus-lippenplooi. 42 procent?! Dat kán helemaal niet. Maar ze zetten het er toch op, omdat ze tien vrijwilligers hebben gevraagd het te beoordelen.
Beautymerken spelen in op onze onzekerheden. Je moet rimpelloos zijn, een effen huid hebben, geen pukkels, geen cellulitis. Het gaat maar door. De verleiding is groot, niemand wil er oud, slap en moe uitzien. Dus houden ze ons steeds een ijsco voor: kijk, dit is de heilige graal! Koop dit! Of het nu gaat om anti-aging, cellulitisbehandelingen, shampoo of tandpasta.
Voor mij draait het niet om het vinden van het allerbeste verzorgingsproduct. Natuurlijk, als er écht een heilige graal bestaat, koop ik ’m heus wel. Maar wat ik veel belangrijker vind, is dit: we worden de hele dag door bestookt met dingen die we eigenlijk helemaal niet nodig hebben. En ondertussen groeit de plasticberg. Daar maak ik me zorgen over.”
“In eerste instantie werd er vaak enthousiast gereageerd op mijn pitch. Maar uiteindelijk ging overal de marketingafdeling ervoor liggen. ‘Dat risico gaan we niet nemen’, zeiden ze. ‘Want dan krijgen we gedoe met onze grote sponsors als L’Oréal.’”
“Omdat een post op Instagram viral ging. Ik had in twee jaar tijd drie laserbehandelingen gehad, maar zag nul verschil. Scrollend op de bank zag ik allemaal influencers voorbijkomen die het aanprezen. Dus plaatste ik een voor-en-nafoto. Op de vlak-na-de-behandelingfoto zie je een soort slangerige toestand op m’n huid, en op de foto maanden of jaren na de behandeling zag ik er weer gewoon precies zo uit als voor mijn behandelingen. Ik schreef er ook bij dat ik al jaren collageen dronk zonder enig effect. Ineens ging dat bericht viral. Ik kreeg zo veel bijval. En tegelijk ook mails van merken: of ik op gesprek wilde komen. Zelfs van cosmetische klinieken: dat ik ‘moest komen praten’. Toen dacht ik echt: huh? Alsof de politie me belt. Alsof ik een kind van vijf ben. Zoek het uit, ik ga echt niet komen praten.”
Tekst gaat hieronder verder.
“Vrij weinig. Een milde reinigingsfoam, goedkope crème en zonnebrand. Verder ben ik erachter gekomen dat je net zo goed niets kunt smeren. Natuurlijk kun je je huid hydrateren om er wat frisser uit te zien, maar anti-aging? Het verminderen van diepe rimpels of het terugdraaien van veroudering? Dat bestaat gewoon niet. Sterker nog: het kan zelfs kwaad om te veel te smeren. Je huid heeft net als je darmen een soort microbioom. Als je er steeds iets op smeert en af wast, verstoor je het natuurlijke proces, en daar kun je juist weer van verouderen. Je huid is prima in staat om voor zichzelf te zorgen. En dat scheelt ook nog eens een potje van 150 euro.”
“Het is wat het is. Qua uiterlijk vind ik het soms jammer. Ik zou er het liefst voor altijd als 30 of 35 uitzien. Maar innerlijk? Daarin is ouder worden eigenlijk fijn. Ik trek me veel minder aan van wat anderen vinden, ben rustiger, voel me vrediger met mezelf. Ik accepteer nu dingen waar ik vroeger tegen vocht. Dan denk ik: dit hoort gewoon bij mij. Het krijgen van mijn drie kinderen heeft ook veel veranderd.”
Ik zou er het liefst voor altijd als 30 of 35 uitzien.
“Het gaf me een stevige basis. Ik vond het leven altijd wat onbestemd. Ik was niet ongelukkig of zo, maar soms voelde ik me wat verloren. De onvoorwaardelijke liefde van mijn kinderen en man Jasper geeft houvast – als een tafel met stevige poten.”
“Dat ging altijd wel makkelijk. Ik reisde veel voor televisie en dacht: het valt wel mee. Maar we hadden jarenlang een oppas, drie dagen in de week. Zij is laatst geëmigreerd naar Portugal en nu denk ik: wooow, wat is het véél. Het huis is ontploft met troep en was.”
Tekst gaat hieronder verder.
“Poeh, dat weet ik eigenlijk niet. Ik ben de laatste tijd ook wel moe. Dacht laatst: zal ik m’n bloed laten checken? Maar toen zei Jasper: ‘Weet je wat er aan de hand is? We hebben drie kinderen én een baan.’ En hij heeft gelijk. Het is best pittig. Maar ik zou nooit willen stoppen met werken. Ik haal er zo veel uit. Ik kan ook niet stilzitten en vind het heerlijk om iets te creëren.”
“Zoals Johan Cruijff zei: elk nadeel heb z’n voordeel – en andersom. Het klinkt über corny, maar het is waar. Als ik denk: oooh, ik ben freelancer, ik wil een week vrij nemen, maar er komt steeds iets tussen, dan herinner ik mezelf eraan: ja, maar anders zou ik van maandag tot vrijdag op kantoor zitten. Nu kan ik op dinsdagmiddag een cappuccino drinken in m’n eentje en daarna door naar pilates.
Of een ander dilemma: als ik een podcast maak over iets wat ik belangrijk en interessant vind, maar waar ik geen cent mee verdien – net als nu. Maar als ik iets doe waar ik niet achter sta, alleen voor het geld, verkoop ik mijn ziel. Het blijft schipperen.”
Maar als ik iets doe waar ik niet achter sta, alleen voor het geld, verkoop ik mijn ziel.
“Tuurlijk. Voor de meeste mensen is dat misschien wel het moeilijkste wat er is. We zitten allemaal vast in dit systeem. Met mijn podcast verdien ik nu bijna niets, 200 euro of zo – er zit geen sponsor op. Misschien ooit wel, hoor… Maar dit geldt voor veel mensen: als je iets goeds wilt maken, iets wat echt uit je hart komt, zit daar meestal niet het geld. Voor een enkeling misschien, een beroemde kunstenaar als Banksy bijvoorbeeld. Maar zodra er grotere machten bij komen, wordt het vaak troebel. Het is kiezen, schipperen, want de rekeningen moeten ook gewoon betaald worden.”
“Ik ga lekker door met dit onderwerp. Er ligt een hele lijst producten en behandelingen die ik nog wil onderzoeken, van shampoo tot microneedling. Waarschijnlijk houd ik er weinig vrienden aan over in de industrie, maar wie weet ontdek ik iets wat wél werkt. Misschien wil ik er ooit een boek over schrijven. Maar daarvoor moet ik eerst al die stofjes uit m’n hoofd kennen. Dat is het lastige. Als ik op zo’n potje kijk, zie ik een eindeloze lijst met onuitspreekbare namen. Daarom ben ik begonnen met een mini-cursus toegepaste scheikunde.”
Tekst: Joëlle Baelde
Beeld: Elisabeth Ismaël Photography
Bestel jouw exemplaar en laat de zomer maar beginnen. Van interviews tot recepten en van geloof tot ontspanning – alles voor een fijne zomer in één boek.
