Leestijd: 4 min
Shanita Doerga is pas 6 jaar oud als haar leven voorgoed verandert. Voor haar ogen vermoordt haar vader haar moeder. Ze komt terecht in een liefdevol pleeggezin, maar het trauma laat diepe sporen na. Totdat ze het op een onverwacht moment uitschreeuwt naar God.
De eerste jaren van Shanita’s leven worden gekenmerkt door angst. Haar vader is gewelddadig tegenover haar moeder. “Ik heb weleens gezien dat mijn vader mijn moeder met een riem sloeg”, vertelt ze. Als kind probeert ze zo onzichtbaar mogelijk te zijn. “Ik dacht: als ik maar niet de aanleiding ben dat mijn vader boos wordt.”
Maar dan gaat het op een dag volledig mis. Shanita hoort een kreet van beneden en weet direct dat er iets verschrikkelijks gebeurt. “Ik zag mijn vader met een hakbijl op mijn moeders pols inslaan. En toen zag ik mijn moeder voor mijn ogen sterven.” Machteloos kijkt ze toe. “Ik stond verstijfd in de woonkamer”, vervolgt ze huilend.
Na de moord op hun moeder worden Shanita en haar broer eerst opgevangen door een juf van school en later door pleegouders Attie en Bert. Daar krijgt ze liefde en veiligheid, maar over wat er is gebeurd, praat ze nauwelijks. “Ik wilde niet dat iemand het ooit te weten zou komen”, zegt ze. De angst om afgewezen te worden en anderen tot last te zijn, blijft haar achtervolgen.
Die onverwerkte pijn uit zich later in een voortdurende drang om te presteren. Shanita stort zich op sport, musicals, vrijwilligerswerk en persoonlijke ontwikkeling. Ze zoekt steeds naar nieuwe uitdagingen en haar eigen grenzen: een constante honger naar meer. “Daar haalde ik mijn zelfwaarde uit”, vertelt ze. “Dan had ik het gevoel dat ik ertoe deed.”
Wijs me de weg. Geef me een signaal. Ik zal luisteren.
Ook in spiritualiteit en verschillende coachingsmethodes probeert ze antwoorden te vinden. Maar hoe meer ze zoekt, hoe leger ze zich voelt. Vrienden zien hoe ze zichzelf steeds verder uitput. Uiteindelijk stort Shanita volledig in. Met duizenden euro’s schuld en uitgeput van het voortdurende streven bereikt ze een dieptepunt.
Op het strand zakt ze gebroken en zonder uitweg op haar knieën. “Ik heb alles geprobeerd!” roept ze uit naar de hemel. “Wijs me de weg. Geef me een signaal. Ik zal luisteren.”
Niet veel later besluit ze ze haar vader in het ziekenhuis te bezoeken. Een ontmoeting waar ze jarenlang naartoe heeft gewerkt. Hoewel hij haar opnieuw afwijst en zelfs beweert dat ze zijn dochter niet is, gebeurt er iets onverwachts. “Ik besefte: het maakt niet uit wat een ander van me vindt. Ik ben oké.” En dan valt er een enorme last van haar schouders.
Kort daarna wordt Shanita uitgenodigd voor een evangelisatiedienst in een park. Daar hoort ze voor het eerst een boodschap die haar diep raakt. “Ik dacht meteen: dit klopt. Dit is de waarheid.” Ter plekke besluit ze haar leven aan God toe te vertrouwen.
Sindsdien ervaart Shanita een rust die ze jarenlang nergens kon vinden. “De zoektocht was per direct gestopt”, vertelt ze. “Ik heb mijn identiteit gevonden in Christus. Ik ben goed. Ik ben geliefd. En ik ben veilig.”
In De Verandering vertelt Shanita openhartig over het trauma dat haar leven tekende, haar jarenlange zoektocht naar erkenning en het moment waarop ze ontdekte dat ze niet langer hoefde te vechten voor haar eigenwaarde. Hoe gaat het nu met haar?
