Gerrianne
Gastauteur
Gerrianne, dertiger, vrouw van, filosoof, moeder van twee – bijna drie – mini-mensen en fervent liefhebster van mooie woorden en Coca Cola. Ze woont met haar gezin in Spanje, waar ze Nederlandse tienermeiden opvangen.
Alle verhalen van Gerrianne
Column Gerrianne: ‘Ik zou God soms wel uit de hemel willen trekken’
Column Gerrianne: ‘Ik zou God soms wel uit de hemel willen trekken’
Column Gerrianne: ‘Ik zou God soms wel uit de hemel willen trekken’
Column Gerrianne: ‘Deze paniekerige helikoptermoeder zit klaar met warme chocolademelk’
Column Gerrianne: ‘Deze paniekerige helikoptermoeder zit klaar met warme chocolademelk’
Column Gerrianne: ‘Hoe positioneer je jezelf in een wereld die zoveel pleisters nodig heeft?’
Column Gerrianne: ‘Hoe positioneer je jezelf in een wereld die zoveel pleisters nodig heeft?’
Column: ‘Misschien is het vechten voor licht wel onze grootste liefdesdaad aan hen die lijken te verdrinken in het duister’
Column: ‘Misschien is het vechten voor licht wel onze grootste liefdesdaad aan hen die lijken te verdrinken in het duister’
Column: ‘Als de gift gestort is en het nieuws gelezen, wat doe je dan?’
Column: ‘Als de gift gestort is en het nieuws gelezen, wat doe je dan?’
Column: Alles is goed
Column: Alles is goed
Column: ‘Vreemdeling, wat heb ik vaak aan je gedacht in het afgelopen jaar’
Column: ‘Vreemdeling, wat heb ik vaak aan je gedacht in het afgelopen jaar’
Column: Ik zette me schrap voor hét bewijs tegen het bestaan van God
Column: Ik zette me schrap voor hét bewijs tegen het bestaan van God
Column Gerrianne: ‘Ik bewonder ze wel, perfecte ouders’
Column Gerrianne: ‘Ik bewonder ze wel, perfecte ouders’
Column: 'Na urenlange stilte doe ik bijna een dansje als de visboer langskomt'
Column: 'Na urenlange stilte doe ik bijna een dansje als de visboer langskomt'
Column Gerrianne: ‘Zijn het mijn hormonen die maken dat alles zo gebroken lijkt?’
Column Gerrianne: ‘Zijn het mijn hormonen die maken dat alles zo gebroken lijkt?’
Column Gerrianne: ‘Ze is de vrouw die mijn tenen kan laten krommen tot wonderlijke hoeken’