Hij hapt niet. En dan wil ik eigenlijk de moeder zijn die vol vertrouwen haar kind de ruimte geeft om het op zijn eigen tijd te vertellen, als er iets te vertellen valt. Maar dat was ik niet, ik had immers mijn scenario's. Dus toen trok ik alles uit de kast en heb ik hem omgekocht, met niet nader te benoemen, beschamende middelen. En toen heeft hij het verteld. Het bleek onschuldig, allang weer voorbij, kinderverdriet.  

Vet goed ouderschap, totaal niet paniekerig. In het kader van je kind leren omgaan met des levens ingewikkeldheden en dat ze daar ook zelf hun weg in mogen vinden, scoorde ik enorm.  

Gelukkig hebben ze een vader. Die ze leert dat afzien en een beetje ‘fedrit’ er soms bijhoort. Voor grote, sterke benen die het leven kunnen dragen. Die hen, met een grijns op zijn gezicht door de modder laat ploeteren tijdens een bergtocht. Of bibberend van de kou, en met gevaar voor verbrande vingers, hun eigen vuurtje laat aanmaken. Om ze te laten ontdekken dat ze meer kunnen dan ze denken.  

En als ze dan kletsnat thuiskomen, zit deze paniekerige helikoptermoeder klaar met warme chocolademelk. Én een eventuele omkoopsom voor als ze niet durven te vertellen hoe vreselijk zwaar ze het hebben gehad.