Zijn naam is Juan. Wie hem op straat zou tegenkomen, zou misschien even opzij stappen: een imposante kerel, breed, gespierd, een baard die hem nog stoerder maakt. Hij werkt als vrijwilliger bij het Libanese Rode Kruis. Hij vertelde dat dit werk heel zwaar is. Hij haalt mensen onder het puin vandaan en wordt geconfronteerd met de rauwste vormen van verdriet en verlies.

Mijn grote voorbeeld is Jezus

Hij vertelde ook dat hij lid is van de kerk en dat die heel belangrijk voor hem is. De geloofsgemeenschap is gebleven, vastbesloten hun eeuwenoude christelijke beschaving niet te laten vernietigen door Hezbollah.

Juan vertelde dat hij ook kunstenaar is. Ik was natuurlijk benieuwd naar zijn kunstwerken, en toen ik vroeg of ik wat van zijn werk mocht zien, nam hij mij mee naar zijn huis. Daar pakte deze stevige jongeman een minuscuul kwastje en ging verder met het schilderij waaraan hij begonnen was: Jezus als de goede Herder, een schaapje dicht tegen Hem aan.

“Mijn grote voorbeeld is Jezus”, zei hij. “Dus als ik in balans wil blijven, kan ik niets beters doen dan Hem schilderen. Dan zet ik mijn koptelefoon op, zodat ik de vliegtuigen, de drones en de inslagen niet hoor. En dan is er even vrede.”

Midden in de ellende van de oorlog zette hij zijn creativiteit in om zich te richten op Jezus. Jezus als het Licht. Jezus als de bron van vreugde. Om zo steeds weer te ontdekken: licht wint.

Altijd.