Wanneer Emy Jansen (27) op haar zeventiende een relatie krijgt, doet ze er alles aan om de perfecte vriendin te zijn. Ze gaat mee naar zijn kerk en draagt alleen kleding die hij mooi vindt. Als de relatie uitgaat wordt ze geconfronteerd met zichzelf. "Ik kwam ik erachter dat ik mezelf steeds aanpaste aan mijn date, en vroeg mezelf af: wie ben ik?"
“Als 15-jarige was ik al bang om alleen te eindigen. Straks zou er niemand verliefd op me worden. Daar kon ik mij als puber ontzettend druk over maken. Mijn beeld van een relatie was totaal geromantiseerd. Ik dacht dat je elkaar zou ophemelen en voor altijd lief vindt. Je gaat voor elkaar door het vuur.
Twee jaar later leerde ik op school een jongen kennen die helemaal weg van mij was. Zelf wist ik niet zo goed wat ik van hem vond. We praatten met elkaar via een chatprogramma en gingen een paar keer iets leuks doen. Hij was een echte gentlemen en had een vlotte babbel, het was dikke mik. Ineens was hij helemaal het einde. Het was mijn eerste serieuze relatie en ik vond het heel spannend.”
Zijn ideale vriendin
“Ik had besloten om de rest van mijn leven met hem te delen, terwijl ik daar in mijn achterhoofd helemaal niet zeker van was. Toch stortte ik mij volledig in de relatie. Als je zo jong bent weet je nog helemaal niet wie je bent en waar je heen wilt. Hoe ouder we werden, hoe meer we uit elkaar groeiden. We gingen beiden anders denken over relaties en de toekomst. Dat wilde ik helemaal niet, want we zouden altijd bij elkaar blijven. Dat had ik immers besloten. Daarom veranderde ik naar zijn ideale vriendin.
Als hij op zaterdagavond graag naar zijn vrienden wilde, ging ik mee. Ook wanneer ik veel liever een avondje met hem thuis op de bank wilde zitten, omdat ik hem de hele week niet had gezien. We gingen naar zijn kerk, bezochten vaak zijn familie en ik droeg alleen maar kleding waarin hij mij graag zag. Ik was bang dat hij anders een negatief beeld van mij zou krijgen en mij zou verlaten. Dat was voor mij het ergste dat er kon gebeuren.”
Break up
“Op een gegeven moment cijferde ik mezelf compleet weg voor een aardse relatie, terwijl de relatie met mijn hemelse Vader het belangrijkste is. Ik zette hem op een hoog voetstuk, soms zelfs hoger dan God. Ik ben gelovig opgevoed en heb bewust de keuze gemaakt om Jezus te volgen. Mijn vriend en Jezus gingen zo gelijk op, waardoor ik dacht: wie volg ik nou?
Ik denk dat hij na zeven jaar erachter kwam dat onze relatie toch niet helemaal was wat hij zocht, want als donderslag bij heldere hemel verbrak hij de relatie. Dat zag ik totaal niet aankomen. De eerste maanden nadat hij het uitgemaakt had waren vreselijk. Ik moest huilen om de kleinste dingen en voelde me wanhopig. Ik bleef hem berichtjes en mailtjes sturen om te zeggen dat we weer bij elkaar moesten komen. Het voelde heel heftig om afgewezen te worden.
In dit dieptepunt heb ik God dichterbij ervaren dan ooit. Voor mij bleef er niks meer over in mijn leven, behalve God. De nacht na de breuk was een nacht vol onrust, verdriet en onvrede. Ik riep naar God en voelde mij door Hem gehoord. Die ochtend las ik Jozua 1 vers 5, waarin staat: ‘Ik zal u niet loslaten en u niet verlaten’. Met deze belofte uit de Bijbel werd ik getroost.”
Gods liefde
“Na een aantal maanden ebde het heftige verlatingsgevoel weg. Door daarna een paar keer gedatet te hebben kwam ik erachter dat ik mezelf steeds aanpaste aan mijn date. Ik werd geconfronteerd met mezelf. Hierdoor besefte ik wat ik al die jaren in mijn relatie had gedaan. Nog steeds ben ik dankbaar dat mijn ex-vriend de relatie heeft durven verbreken, want zelf had ik het nooit gedaan.
Toch viel ik in een gat. Als ik mijzelf steeds anders had voorgedaan, wie ben ik dan? Ik moest opnieuw ontdekken dat God mij liefheeft en dat ik goed ben zoals ik ben. Het is een worsteling geweest om dat te bekennen. Hij heeft mij gemaakt met een reden en heeft het beste met mij voor. Het feit dat God boven alles staat en mij altijd lief zal hebben geeft nog steeds veel troost. In het leven draait het niet om maatschappelijk geluk waarbij je getrouwd moet zijn en kinderen moet hebben. God houdt van mij en ik van Hem, dat is het belangrijkste.”
Lees verder onder de video
Alleen
“Ondertussen ben ik ruim drie jaar vrijgezel. Het blijft soms lastig om alleen te zijn. Dat gaat de ene week beter dan de andere. Gelukkig heb ik een fijne groep met christelijke vriendinnen met wie ik samen uit de Bijbel lees en bid. Met hen kan ik hierover praten. Zo heb ik geleerd dat eenzaamheid zich in meerdere vormen uit. Ik voel mij eenzaam wanneer ik alleen thuiskom, maar een ander kan zich eenzaam voelen in een relatie, omdat diegene zich niet gezien voelt door de partner.
Samen gemeente zijn en hierover praten helpt tegen de eenzaamheid. Het is een medicijn. Wanneer ik aan het einde van de dag denk aan de intieme relatie en het luisterende oor dat ik mis in mijn leven, mag ik aan hen denken. God heeft in de afgelopen jaren allemaal mooie mensen op mijn pad laten komen. Ik had voorheen dan wel een relatie, maar had nog nooit zoveel vriendschappen. Dat heeft mijn leven ontzettend verrijkt.”
Verlangen naar een partner
“Naast de vriendschappen die het single-leven mij hebben opgeleverd is het fijn dat ik kan doen wat ik wil. Ik voel me zo vrij als een vogel. Ooit hoop ik weer een relatie te krijgen, daar sta ik zeker voor open. Daar mag ik elke avond voor bidden. Als God toch wil dat ik alleen blijf, vraag ik Hem om mij daar de kracht voor te geven, want zelf kan ik dat niet. Uiteindelijk komt het sowieso goed. Ik geloof dat God mijn leven leuk wil maken en het allerbeste voor mij wil.
Hopelijk mogen andere vrouwen die al langer alleen zijn net als ik ervaren dat God hen liefheeft boven alles. Het is niet raar om een relatie te willen en die verlangens mag je bij Hem neerleggen. Uiteindelijk staat God daarboven met Zijn liefde.”
