Het Spaanse drama Los domingos vertelt zo bezien een heel actueel verhaal. Over de 17-jarige Ainara, een ogenschijnlijk normale scholiere, die giechelt met vriendinnen en graag op haar smartphone zit. Naar goed Spaans gebruik eet ze elke zondag met haar familie (vandaar de titel: ‘de zondagen’). Wanneer ze op zo’n zondag nonchalant vertelt dat ze overweegt het klooster in te gaan, leidt dat binnen de familie al snel tot grote spanningen. Vooral bij haar niet-gelovige tante Maite. Die heeft wel wat theorieën over Ainara’s verbazende voornemen: ze is geïndoctrineerd op haar katholieke school; ze zoekt geborgenheid omdat haar moeder is overleden en haar vader nogal afstandelijk is. Licht wanhopig probeert Maite haar nichtje op andere ideeën te brengen.

Net als dat krantenartikel zoomt de film eerlijk in op de verschillende kanten van dit verhaal en wordt het definitieve oordeel overgelaten aan het publiek. Heeft Ainara een roeping? Het is duidelijk dat ze dit zelf oprecht zo ervaart, en dat haar geloof haar rust en troost biedt. Maar de argwaan en frustratie van haar familie zijn ook heel voorstelbaar: wat drijft zo’n leuk, kansrijk meisje om zo veel op te geven? Ook op dit vlak is de film actueel: dat ideologische verschillen families uit elkaar kunnen drijven, is in deze verhitte tijden akelig herkenbaar.

Los domingos is niet alleen thematisch boeiend en genuanceerd, maar ook stilistisch sterk uitgevoerd, met fraaie beelden en muziek, en fantastisch acteerwerk. Vooral de jonge, debuterende hoofdrolspeelster Blanca Soroa imponeert. Ze zet Ainara neer als een heel aandoenlijke tiener, die toch steeds iets mysterieus behoudt – voor zichzelf misschien nog het meest.

• 

  'The Devil Wears Prada 2' een vermakelijke vrijdagavondfilm? Komisch of grensoverschrijdend?

  Klik hier